Posts Tagged ‘suspence’

Εβδομάδα Χίτσκοκ


Πριν μία βδομάδα ακριβώς, την περασμένη Δευτέρα, συγύριζα τα dvd μου. Έχω πολλά, μερικά αυθεντικά και μερικά από εφημερίδες. Και είμαι και τεμπέλα και αργοσυγύριστη, οπότε από τη στιγμή που θα τα αποκτήσω μέχρι τη στιγμή που θα τα τακτοποιήσω μπορεί να περάσουν μήνες κι αυτά να συσσωρεύονται ατάκτως στο έπιπλο. Καθώς τακτοποιούσα λοιπόν, έπεσα πάνω σε μία συλλογή ταινιών του Χίτσκοκ που έδινε κάποτε Το Βήμα. Και αποφάσισα να τη δω, ολόκληρη. Για την ακρίβεια, αποφάσισα να αφιερώσω ολόκληρη την εβδομάδα στον Χίτσκοκ. Και αυτό έκανα.

Μέσα σ’αυτή την εβδομάδα είδα εφτά ταινίες του και παλαιότερα είχα δει άλλες τρεις. Αθροιστικά, έχω δει ως τώρα δέκα από τις πενήντα τρεις ταινίες που έχει γυρίσει. Το συμπέρασμά μου είναι το εξής. Δίκαια τον αποκαλούν «Δάσκαλο του σασπένς», δίκαια θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου, δίκαια θεωρείται πρωτοπόρος και δικαιωματικά έχει επηρεάσει τόσους μεταγενέστερους σκηνοθέτες. Δεν θα επιχειρηματολογήσω. Θα σας πω να δείτε κι εσείς μία ταινία του, μία, οποιαδήποτε αρκεί, και θα συμφωνήσετε.

Οι ταινίες:

-The Birds (1963)

Πουλιά. Πολλά και ‘μοβόρικα κι αγριεμένα. Ίσως ό,τι πλησιέστερο σε splatter γύρισε ποτέ. Αλλάζει τον τρόπο που βλέπετε τις δεκαοχτούρες στα σύρματα.

-The trouble with Harry (1955)

Μαύρη κωμωδία, από αυτές που είναι όντως μαύρες και μακάβριες και όντως κωμωδίες και σου βγάζουν το γέλιο αβίαστα. Με δυο δόσεις ρομάντζου για να διατηρείται η ελαφρότητα και ένα πτώμα που θάβεται και ξεθάβεται διαρκώς.

-Dial M for Murder (1954)

Σύζυγος προσπαθεί να ξεπαστρέψει σύζυγο. Γυρίστηκε και μέτριας ποιότητας remake με τον Μάικλ Ντάγκλας και την Γκουίνεθ Πάλτροου. Τι να φτουρίσει τώρα η Πάλτροου μπροστά στην Γκρέις Κέλυ…

-Rope (1948)

Δύο νεαροί φιλοδοξούν να πετύχουν την τέλεια δολοφονία. Εύστοχο σχόλιο στο πόσο αλαζονική μπορεί να γίνει η συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε άλλον άνθρωπο.

-Shadow of a doubt (1943)

Αυτή είναι, λέει, η αγαπημένη ταινία του ίδιου του Χίτσκοκ. Λοιπόν, εμένα δε μου άρεσε και τόσο. Στο πρώτο κομμάτι της βλέπουμε την, ελαφρώς τραβηγμένη και λιγάκι αρρωστημένη, σχέση της νεαρής Τσάρλι με τον θείο της τον Τσάρλι. Μετά, βλέπουμε την Τσάρλι να ανακαλύπτει να ένοχα μυστικά του μπάρμπα της, και στο τρίτο και τελευταίο κομμάτι, και το πιο ενδιαφέρον, ο θείος Τσάρλι αλλάζει εντελώς στάση απέναντι στην ανιψιά του και γίνεται το έλα να δεις. Μεγάλη δόση ρομάντζου εδώ, το οποίο βρήκα εντελώς περιττό.

-Suspicion (1941)

Υποψίες. Η σύζυγος υποψιάζεται ότι ο μικροαπατεώνας σύζυγός της είναι και δολοφόνος. Ο Χίτσκοκ αποδεικνύεται άλλη μια φορά μάστορας και ο Κάρι Γκραντ αποδεικνύεται…Δεν ξέρω τι αποδεικνύεται, αλλά σίγουρα ήταν κούκλος και τον ερωτεύτηκα. Και μη μου πείτε περί νεκρούς κι αηδίες, όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ. (Αχ.!)

-Family plot (1976)

Κύκνειο άσμα του Χίτσκοκ. Δεν το’χε σκοπό, απλώς δεν πρόλαβε να γυρίσει επόμενη. Μαύρη κωμωδία επίσης, με το στοιχείο του σασπένς εξαιρετικά έντονο. Ειδικά με την σκηνή στο αυτοκίνητο, από τη μία δακρύζεις από τα γέλια και συγχρόνως, από την άλλη, αγωνιάς για την κατάληξή της.

Αυτές είναι οι εφτά της Εβδομάδας Χίτσκοκ. Οι άλλες τρεις είναι: Psycho (1960), Vertigo (1958) και The man who knew too much (1956).

Οι ταινίες του Χίτσκοκ είναι αυτό ακριβώς που όλες οι ταινίες θα έπρεπε να είναι. Ψυχαγωγικές, αλλά όχι ρηχές.  Βλέπονται εύκολα, χωρίς να είναι εύκολες. Διεγείρουν το συναίσθημα και τη σκέψη με μέθοδο και τακτική, όχι με φτηνά κόλπα και μασημένες τροφές.

Πραγματικά, ένας Μάστορας.

Advertisements