Posts Tagged ‘reality check’

Κάτι παραπάνω από ένα τουίτ.


Τούτη ‘δω η σκέψη θαρρώ αξίζει κατιτίς παραπάνω από ένα απλό τουίτ.

Να τη λοιπόν.

Άμα έχεις χάσει πρόσωπα, το να χάνεις πράγματα χάνει κάπως τη σημαντικότητά του.

Αυτό ήταν. Κάτι παραπάνω από ένα τουίτ, κάτι λιγότερο από ένα ποστ.

Advertisements

2010, The playlist.


Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, το ξέρω, αλλά νιώθω την ανάγκη να κάνω άλλον έναν απολογισμό. Αυτόν του 2010. Μπορεί να έχουμε ακόμα δυόμιση μήνες μέχρι να τελειώσει, αλλά θεωρώ και ελπίζω ότι ένας κύκλος οδεύει στο τέλος του αυτές τις μέρες. Ο κύκλος αυτός ξεκίνησε γύρω στον Φλεβάρη και καθώς προχωρούσε έφερνε μαζί του ένα σωρό δυσάρεστες καταστάσεις, τη μία αποτυχία μετά την άλλη, το ένα τραύμα μετά το άλλο, τον ένα θάνατο μετά τον άλλον. Τελευταία τα πράγματα δείχνουν λίγο καλύτερα. Τα σύννεφα έχουν αρχίσει να διαλύονται και σαν να αχνοφαίνονται και μερικά αστέρια στο βάθος. Δε λέω μεγάλα λόγια, μην το γρουσουζέψω.

Στις δύσκολες ώρες του 2010 πιστός σύντροφός μου στάθηκε η μουσική. Στιγμές που λαχταρούσα μια αγκαλιά αλλά δεν υπήρχε άνθρωπος να μου τη δώσει, είχα το ipod στο χέρι και μια φωνή να τραγουδάει σπαραχτικά στα αυτιά μου. Κι έτσι αποκοιμιόμουν και ξέχναγα για λίγο την απελπισία μου.

Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω μια λίστα με δέκα από αυτά τα τραγούδια χάρη στα οποία κατάφερα να την παλέψω αυτή τη σάπια χρονιά.

Με τυχαία σειρά:

1) Over the hill – Monika

2) Howl – Black Rebel Motorcycle Club

3) Sweet come down – Black Ryder

4) Hurt – Johnny Cash

5) This mess we’re in – PJ harvey & Thom York

6) Lies – The Black Keys

7) Mother of Earth – The Gun Club (εδώ να ευχαριστήσω τούτον εδώ τον τυπάκο που το μπλίπαρε και το άκουσα και το ερωτεύτηκα)

8) Sour times – Portishead

9) The kids are on High Street – Madrugada

10) The End – The Doors

Και last-but-not-least bonus:

+1) Somersault – I got you on tape (αυτό μου το έβαλε να το ακούσω ένας φίλος πριν δύο μέρες. Το ερωτεύτηκα αμέσως. Τον ευχαριστώ που μου στέλνει τόσο όμορφα τραγούδια.)

Μεγάλες αλλαγές έρχονται και μεγάλα ζόρια. Μα όσο έχω μουσικές δε φοβάμαι. Την πολυπόθητη αγκαλιά θα μου τη δίνει ο Sivert κι ο Thom και η Patti και όλοι οι άλλοι.

Κι ελπίζω το 2011 να έχει πιο χαρωπό soundtrack.

Reality check


Μέχρι τώρα έχω γράψει και έχω δημοσιεύσει εδώ τέσσερις ιστορίες φρίκης, τρόμου, διαστροφής, αιματοχυσίας, παραλόγου, φαντασίας. Έχω σκεφτεί και έχω φανταστεί πολλές ακόμα. Με τερατάκια, μούχλες, ζόμπι, γλίτσα, μαυρίλα, αδύναμους χαρακτήρες στο έλεος της μοίρας τους.

Τις τελευταίες μέρες όμως συνειδητοποίησα μερικά πράγματα και ένα από αυτά είναι το εξής. Μ’έχουν πει διαστροφική, μου έχουν πει ότι έχω άρρωστο μυαλό, μου έχουν πει ότι αυτά που γράφω είναι αηδίες. Και κατά πάσα πιθανότητα είναι. Αλλά καμία από αυτές τις νοσηρές φαντασιώσεις δε μπορεί να συγκριθεί με την ίδια την αρρωστημένη,αρρωστιάρικη πραγματικότητα. Κάντε μία βόλτα σε ένα οποιοδήποτε νοσοκομείο και παρατηρείστε τα γερόντια. Γέροι ασθενείς που παλεύουν για να ζήσουν μερικά χρόνια ακόμη. Ή μήνες. Ή μέρες. Δικαίωμά τους και καλά κάνουν. Αλλά η σταφιδιασμένη σάρκα, το κρεμασμένο δέρμα, το αφυδατωμένο στόμα, οι πληγές από τους καθετήρες και τους ορούς, ο ιδρώτας, το αίμα, τα ζουμιά του οιδήματος, οι πληγές από τα χειρουργεία, οι κατακλύσεις δημιουργούν ένα θέαμα πιο αποκρουστικό από οποιαδήποτε εικόνα φτιαγμένη από τη φαντασία.

Τα φανταστικά μου πλάσματα πήραν σάρκα και οστά με τον πιο ξαφνικό και ωμό τρόπο. Και τον πιο σκληρό επίσης. Διότι άλλο να έχουν αυτή την όψη επισκέπτες από την κόλαση,το διάστημα και τη φαντασία και άλλο πραγματικοί άνθρωποι που κάποτε ήταν νέοι σαν κι εμένα. Άνθρωποι που, ακόμα πιο απάνθρωπα, μπορεί να είναι συγγενείς.

Και τώρα βρίσκονται στο έλεος ενός άλλου πλάσματος, ανώτερου από μας, με τη δικιά του αρρωστημένη φαντασία. Τουλάχιστον στον κόσμο που έπλασα εγώ δεν υπάρχει η ανυπόστατη και καθ’όλα αβάσιμη ελπίδα για επιβίωση. Μας παραπλανείς μ’αυτές, να το ξέρεις!