Posts Tagged ‘Τρύπες’

Ελένη, είσαι μία ροκού;


Σήμερα με ρώτησαν τι μουσική ακούω. 

Τι εύκολα που απαντούσα σ’αυτή την ερώτηση στο γυμνάσιο. Μου κότσαρα την ταμπελίτσα «ροκού» και ήμασταν όλοι ικανοποιημένοι. 

Πώς απαντάς όμως σε τέτοια ερώτηση στα 23; 

Θεωρώντας, βεβαίως, ως βάση ότι οι άνθρωποι εξελισσόμαστε όσο μεγαλώνουμε. Διευρύνουμε τα μυαλά, εμπλουτίζουμε τις γνώσεις, πειραματιζόμαστε, δοκιμάζουμε. Δεν έχουμε μείνει, δηλαδή, οι ίδιοι άνθρωποι, στάσιμοι, έτσι όπως ήμασταν όταν πηγαίναμε σχολείο. Δε συμβαίνει σε όλους αυτό ε. 

Η μουσική είναι τέχνη. Ποίηση, τρόπος ζωής, τρόπος έκφρασης, νοοτροπία, άποψη, συναίσθημα, σκέψεις. Δεν περιορίζεται. Οπότε, γιατί να καταπιεστείς με ένα είδος και μία ταμπέλα;

Δε θυμάμαι ποιος, μα κάποιος είχε απαντήσει σ’αυτή την ερώτηση κάπως έτσι: Ακούω τρία είδη μουσικής. Αυτή με την οποία με μεγάλωσαν, αυτή που άκουγα ως έφηβος, και αυτή που ανακαλύπτω καθώς μεγαλώνω. 

Αυτό. Ακριβώς αυτό. 

Ενδεικτικά.

1. The Doors – Whiskey, mystics and men

2. Patti Smith – Dancing barefoot

3. Led Zeppelin – Black dog

4. PJ Harvey – To bring you my love

5. The Gun Club – Mother of Earth

6. Portishead – Machine gun

7. Squirrel Nut Zippers – Put a lid on it

8. David Bowie – Cat people

9. Yeah Yeah Yeahs – Y control

10. Queen – I want it all

11. Gogol Bordello – Think locally, fuck globally

12. Florence + the machine – No light, no light

13. Simple Minds – (Don’t you) Forget about me

14. The Burger Project – Bed of nails

15. Alice Cooper – Bed of nails

16. Ella Fitzgerald – It don’t mean a thing

17. Black Rebel Motorcycle Club – Red eyes and tears

18. Τρύπες – Πάρτυ στον 13ο όροφο

19. Μελίνα Τανάγρη – Βυζάκια έξω λοιπόν

20. Kyuss – Green machine

21. Μάρκος Βαμβακάρης – Νόστιμο τρελό μικρό μου

22. The Lost Fingers – Touch me

23. Μικρούτσικος/Καββαδίας – Το μαχαίρι

24. Vaya con Dios – Johnny

25. Mogwai – Glasgow Mega Snake

[Να, και η playlist, οργανωμένα πράγματα, αμ τι]  

Όσο γράφω, τόσο ελλιπής μου φαίνεται τούτη εδώ η λιστίτσα. 

Και τόσο συνειδητοποιώ πόσο λίγες είναι οι γυναίκες σε σχέση με τους άντρες εκεί μέσα. 

Γαμώτο της. 

Έχει στον παράδεισο;


Έχετε παρατηρήσει κι εσείς πως τα τραγούδια ακούγονται πιο όμορφα όταν σου τα στέλνει κάποιος άλλος;

Ανησυχώ πως φαντάζομαι πράγματα που δεν υπάρχουν -ψευδαισθήσεις το λένε αυτό- γιατί θέλω τόσο πολύ να υπάρχουν και να γίνουν και να λάβουν χώρα και να εξελιχθούν. Ζω στον δικό μου μικρό παράδεισο.

Κι αν ζω στην κόλαση; Και θεωρώ ψευδαισθήσεις τα αληθινά γεγονότα κι η ανασφάλεια με κάνει να θάβω το κεφάλι μου στην άμμο; Διλήμματα μέχρι και στο τι είναι αληθινό, γαμώ τον ζυγό μου μέσα;

Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματωμένα. Κι αν το ξέσπασμα είναι μία ματαιότητα, σάμπως η καταπίεση κατέχει σκοπιμότητα; Πολιτική βασισμένη σε συναισθήματα, ποια είμαι εγώ για να κρίνω;

Η λογική είναι το γκομενάκι που σε κοιτάζει στα μάτια, μυρίζει τα μαλλιά σου, σε κρατάει στη μέσα μεριά του πεζοδρομίου, σε συνοδεύει μέχρι να βρεις ταξί κι όταν εσύ είσαι έτοιμη να παραδοθείς η λογική θέλει να είστε μόνο φίλοι.

Κι όσοι σκεπτόμενοι υπάρχουμε βασανιζόμαστε με δυσεπίλυτα διλήμματα ή επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τυφλά μία γραμμή κάποιου άλλου παραδίνοντας κομμάτι του μυαλού μας.

Είναι άσχημη η μοναξιά, ισχύει. Στον έρωτα, τη δουλειά, τον αγώνα, τη ζωή, την κοινωνία. Και οι θυσίες και οι συμβιβασμοί είναι ύπουλοι, άσχημοι καλικάντζαροι με κρεατοελιές στη μύτη.

Έχετε παρατηρήσει κι εσείς πως τα τραγούδια ακούγονται πιο όμορφα όταν σου τα στέλνει κάποιος άλλος;

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο.

Μητέρα σιωπή.Νο2 (οι στίχοι)


Ο χορός των δειλών.

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
μη σας τρομάζει η καινούργια της όψη
θα σας δεχτεί δεν θα σας διώξει
αν κρατηθείτε όπως πρέπει βουβοί

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
τώρα που αλλού δεν μπορείτε να πάτε
τώρα που μάθατε ξανά ν’ αγαπάτε
το χαλαρό και υπνωτικό της κορμί

Φρόνιμοι όλοι
με υφός νικητών
διασκεδάστε
στον χορό των δειλών

Ξένοιαστοι όλοι
με παρελθόν πλαστό
ξαναδοθείτε
στον χορό των δειλών

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
κι αφήστε την για σας να διαλέξει
πόση ευτυχία ο καθένας ν’ αντέξει
στην αγκαλιά της που προσμένει ζεστή

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
νιώστε από μέσα σας το τέλος να τρίζει
μ’ αυτή τη δύναμη που ξέρει να πνίγει
κάθε σας φόβο και κάθε κραυγή

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Μουσική: Γιώργος Καρράς

Μητέρα σιωπή.