Posts Tagged ‘Ρεμπέτικο’

Ελένη, είσαι μία ροκού;


Σήμερα με ρώτησαν τι μουσική ακούω. 

Τι εύκολα που απαντούσα σ’αυτή την ερώτηση στο γυμνάσιο. Μου κότσαρα την ταμπελίτσα «ροκού» και ήμασταν όλοι ικανοποιημένοι. 

Πώς απαντάς όμως σε τέτοια ερώτηση στα 23; 

Θεωρώντας, βεβαίως, ως βάση ότι οι άνθρωποι εξελισσόμαστε όσο μεγαλώνουμε. Διευρύνουμε τα μυαλά, εμπλουτίζουμε τις γνώσεις, πειραματιζόμαστε, δοκιμάζουμε. Δεν έχουμε μείνει, δηλαδή, οι ίδιοι άνθρωποι, στάσιμοι, έτσι όπως ήμασταν όταν πηγαίναμε σχολείο. Δε συμβαίνει σε όλους αυτό ε. 

Η μουσική είναι τέχνη. Ποίηση, τρόπος ζωής, τρόπος έκφρασης, νοοτροπία, άποψη, συναίσθημα, σκέψεις. Δεν περιορίζεται. Οπότε, γιατί να καταπιεστείς με ένα είδος και μία ταμπέλα;

Δε θυμάμαι ποιος, μα κάποιος είχε απαντήσει σ’αυτή την ερώτηση κάπως έτσι: Ακούω τρία είδη μουσικής. Αυτή με την οποία με μεγάλωσαν, αυτή που άκουγα ως έφηβος, και αυτή που ανακαλύπτω καθώς μεγαλώνω. 

Αυτό. Ακριβώς αυτό. 

Ενδεικτικά.

1. The Doors – Whiskey, mystics and men

2. Patti Smith – Dancing barefoot

3. Led Zeppelin – Black dog

4. PJ Harvey – To bring you my love

5. The Gun Club – Mother of Earth

6. Portishead – Machine gun

7. Squirrel Nut Zippers – Put a lid on it

8. David Bowie – Cat people

9. Yeah Yeah Yeahs – Y control

10. Queen – I want it all

11. Gogol Bordello – Think locally, fuck globally

12. Florence + the machine – No light, no light

13. Simple Minds – (Don’t you) Forget about me

14. The Burger Project – Bed of nails

15. Alice Cooper – Bed of nails

16. Ella Fitzgerald – It don’t mean a thing

17. Black Rebel Motorcycle Club – Red eyes and tears

18. Τρύπες – Πάρτυ στον 13ο όροφο

19. Μελίνα Τανάγρη – Βυζάκια έξω λοιπόν

20. Kyuss – Green machine

21. Μάρκος Βαμβακάρης – Νόστιμο τρελό μικρό μου

22. The Lost Fingers – Touch me

23. Μικρούτσικος/Καββαδίας – Το μαχαίρι

24. Vaya con Dios – Johnny

25. Mogwai – Glasgow Mega Snake

[Να, και η playlist, οργανωμένα πράγματα, αμ τι]  

Όσο γράφω, τόσο ελλιπής μου φαίνεται τούτη εδώ η λιστίτσα. 

Και τόσο συνειδητοποιώ πόσο λίγες είναι οι γυναίκες σε σχέση με τους άντρες εκεί μέσα. 

Γαμώτο της. 

Ένα σχόλιο για τον Woody Allen, τον Cole Porter και το ρεμπέτικο.


Στο βλογ τούτου εδώ του τυπάκου διάβασα τούτο εδώ: Ο Woody Allen, λέει, στην ταινία Anything Else, βάζει την Christina Ricci να λέει στον Jason Biggs: «Αν ακούς Cole Porter και με σκέφτεσαι, τότε είσαι ερωτευμένος μαζί μου».

Λοιπόν, εγώ αυτόν τον Cole Porter τον ξέρω. Αλλά δεν τον ακούω. Γούστα ρε παιδί μου.

Έχω όμως να πω το εξής. Κι εδώ θα κάνω μια μικρή παραλλαγή στην ατάκα.

Αν ακούς ρεμπέτικα και με σκέφτεσαι, τότε είσαι ερωτευμένος μαζί μου.

Διότι, πώς να το κάνουμε. Τραγουδούσαν με ψυχή. Γράφαν τραγούδια αληθινά, από την καρδιά τους βγαλμένα.

Αν ακούς λοιπόν Μάρκο ή Τσιτσάνη ή Γκόγκο ή Μπαγιαντέρα ή ξέρωγω ποιον άλλο και με σκέφτεσαι, τότε είσαι ερωτευμένος μαζί μου.

«Εσύ για μένα είσαι γιατρός, εσύ θα με γιατρέψεις. Νόστιμο μικρό τρελό μου, μάγκικο μελαχρινό μου.»

*[Μικρή διόρθωση: Γκόγκος και Μπαγιαντέρας είναι το ίδιο πρόσωπο. Μπαγιαντέρας το καλλιτεχνικό του Γκόγκου.]

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει…


Τον τελευταίο καιρό το μυαλό μου υπολειτουργεί. Ή καλύτερα, δυσλειτουργεί. Ή υπολειτουργεί δυσλειτουργικά. Έχω βγάλει ταχύτητα και το ‘χω στο ρελαντί. Είναι χαμένο και το ψάχνω. Where is my mind? που λένε και οι Pixies.

Λόγοι πολλοί, δικαιολογία καμία. Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει, είπαν ο Γκόγκος κι ο Μπαγιαντέρας. Δεν είχαν κι άδικο.

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει

Η κάθε σκέψη μου κοντά σου τριγυρίζει

Δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι

Εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι

Μες στης ταβέρνας τη γωνιά για σένα πίνω

Για την αγάπη σου ποτάμια δάκρυα χύνω

Λυπήσου με μικρή και μη μ’αφήνεις μόνο

Αφού το ξέρεις πως για σένα μαραζώνω

Αχ παιχνιδιάρα πάψε τώρα τα γινάτια

Και μη μου κάνεις την καρδούλα μου κομμάτια

Με μια ματιά σου σαν μου ρίχνεις αχ πώς λιώνω

Μαζί σου ξέρεις τον ξεχνάω κάθε πόνο