Posts Tagged ‘κόμιξ’

Ιστολογικός σουρρεαλισμός.


Επίκουρη Καθηγήτρια Υ. εν μέσω θεωρητικού τμήματος εργαστηριακής άσκησης Ιστολογίας – Εμβρυολογίας ΙΙ :

«Κύρος Γρανάζης! Τονκ! Ιδέα!» (παράλληλα τεντώνει το δεξί χέρι στον αέρα)

Σουρρεαλιστικές καταστάσεις.

2012 VS The Day After Tomorrow


Επιτέλους αποφάσισα να γράψω κάτι ουσιαστικό για κάποια ταινία και αποφάσισα να ξεκινήσω με ένα από τα αγαπημένα μου θέματα: τις ταινίες καταστροφής! Πρόσφατα λοιπόν βγήκε στις αίθουσες η νέα ταινία του Ronald Emmerich, 2012. Πολλά έχουν ακουστεί γι’αυτή και εγώ δεν πρόκειται να σας πρήξω κι άλλο γι’αυτη. Θέλω όμως να την συγκρίνω με μία άλλη ταινία του ίδιου σκηνοθέτη, το Μετά την επόμενη μέρα ( The Day After Tomorrow). Η ταινία αυτή είναι η αγαπημένη μου αυτού του είδους, και μάλιστα μετανιώνω που δεν την είδα την πρώτη φορά σε αίθουσα αλλά τη νοίκιασα σε DVD. ( αστείο περιστατικό: πρώτη φορά την είδα παρέα με τη μητέρα μου, η αντίδραση της οποίας όταν τελείωσε η ταινία ήταν η εξής: «πωπω, πρέπει να πάρουμε κονσέρβες!!»)

Και οι δύο αυτές ταινίες πραγματεύονται οικολογικά ζητήματα, όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η υπερθέρμανση, η διαταραχή των εποχών κτλ κτλ κτλ. Το 2012 σε συνδυασμο με τις φήμες περί καταστροφής του κόσμου ναι, σωστά μαντέψατε, το 2012. Στο Μετά την επόμενη μέρα όλα αυτά οδηγούν σε άλλη μία εποχή παγετώνων, με πολλόυς πάγους και κρύο και καράβια στη στεριά και λύκους και ηρωικούς γονείς και διάφορα κλισέ αλλά πάντα με σασπένς και ζόρι.  Εδώ μάλλον πρέπει να κάνω μια επεξήγηση, τι εννοώ όταν μιλάω για ζόρι. Εννοώ την αίσθηση που σου προκαλούν ορισμένες ταινίες και σε συναρπάζουν τόσο που νιώθεις σαν να βιώνεις και εσύ τις καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες της ταινίας. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι η τάση να αρπάξεις τον διπλανό σου ή την καρέκλα σου ή ο, τι άλλο σου βρίσκεται πρόχειρο όσο πιο σφιχτά μπορείς και να φωνάξεις, ανάλογα με την περίσταση φυσικά, «ΠΗΔΑ, ΠΗΔΑ!!», «ΓΡΗΓΟΡΑ, ΚΟΥΝΗΣΟΥ ΒΛΑΚΑ, ΘΑ ΠΕΣΕΙ!!!», «ΠΙΣΩ ΣΟΥ, ΚΟΙΤΑ ΠΙΣΩ ΣΟΥ» ή κάτι σχετικό. Στο 2012 οι καταστροφές είναι κυρίως σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων, νεροποντές, τέτοια, πιο ζεστά, πιο στεγνά και πιο θεαματικά. Και αυτή η ταινία σε συναρπάζει και σε ζορίζει, ειδικά τις πολλές στον αριθμό φορές που ο Τζον Κιούζακ παραλίγο να μην την γλιτώσει αλλά μέχρι να την γλιτώσει εσένα σου ‘χει βγει η ψυχή. Όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο καλή όσο η πρώτη.

Αυτό που κάνει το Μετά την επόμενη μέρα πολύ καλύτερο από το 2012 είναι πρώτα-πρώτα το κρύο. Είμαι χειμωνιάτικος τύπος και μ’αρέσει να κρυώνω! Δεύτερον, είναι πιο ελπιδοφόρο. Τόσος κόσμος επέζησε απ’τον παγετώνα στο τζάμπα, από μόνος του, επειδή σκέφτηκε πωωω, θα κάνει κρύο, ας πάρω καμιά κουβέρτα παραπάνω. Μου τη σπάει όταν η επιβίωση του ανθρώπινου είδους εξαρτάται από κάποια κυβέρνηση, πόσο μάλλον όταν αυτή η κυβέρνηση σου ζητάει να πληρώσεις κιόλας!! Επίσης, ο πρωταγωνιστής στο 2012 είναι ο τυπικός κακομοίρης-μίζερος-κάποτε πετυχημένος-αλλά όχι πια-χωρισμένος-απαισιόδοξος τύπος που ακόμα κι όταν ενσαρκώνεται από τον Κιούζακ, σου σπάει τα νεύρα. Ενώ ο επιστήμονας που ανακαλύπτει το πρόβλημα, προειδοποιεί τον κόσμο, την λέει στην προαναφερθείσα κυβέρνηση και τρέχει να σώσει τον γιο του διασχίζοντας με τα πόδια τις ΗΠΑ, ε, είναι πιο συμπαθητικός. Επιπλέον, ο νέος είναι ωραίος (Τζέικ Γκίλενχαλ) ακόμα κι αν ο παλιός είναι αλλιώς ( Τζον Κιούζακ). Τέλος, όπως και να το κάνουμε προτιμώ να βλέπω μια ταινία με έξυπνους και ψύχραιμους ήρωες, παρά με πανικοβλημένους μισότρελους που μέσα στον πανικό του τέλους του κόσμου μιλάνε για πλαστικές στήθους. Εδώ ο κόσμος καίγεται-κυριολεκτικά- και το μαλλί χτενίζεται-επίσης κυριολεκτικά.

Συνοψίζοντας, ωραία, πολύ ωραία τα μπαμ-μπουμ, οι εκρήξεις, η λάβα και η φωτιά, αλλά ο πάγος είναι πολύ καλύτερος. Iceman μαζί σου, Human torch κάτσε στ’αβγά σου.