Posts Tagged ‘κλανιές’

Είναι κάτι μέρες.


Είναι κάτι μέρες που τα πάντα στραβώνουν. Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν σου κάθεται έτσι όπως το θες. Είναι κάτι μέρες που κάθεσαι στην καρέκλα κιουρία, αμέριμνη, μακάρια, και, τσουπ, αυτή σπάει. Διαολεμένη καρέκλα.

Είναι κάτι μέρες που σου πέφτουν τα μαλλιά. Είναι κάτι μέρες που βουλώνει η αποχέτευση και πλημμυρίζει το μπάνιο. Είναι κάτι μέρες που σφουγγαρίζεις βρωμόνερα στις 2 το πρωί και στεγνώνεις το κρεβάτι σου με το πιστολάκι. Καταραμένες τρίχες.

Είναι κάτι μέρες που το μανικιούρ δεν έχει στεγνώσει ενώ νόμιζες πως είχε στεγνώσει και πας να χτενίσεις τα μαλλιά σου. Μαλλιά στο μανό και μανό στα μαλλιά. Αναθεματισμένο μανό.

Είναι κάτι μέρες που νυστάζεις, μα δε μπορείς να κοιμηθείς, γιατί η σκέψη σου πηδάει από τη μία θεματική στην άλλη, γιατί δεν θες να σκέφτεσαι αυτό το Ένα και Μοναδικό Θέμα που θες να σκεφτείς. Κι εσύ ζορίζεσαι να μην σκεφτείς. Κι όσο ζορίζεσαι τόσο ξυπνάς και όσο ξυπνάς τόσο δεν κοιμάσαι και να, η ώρα πήγε τέσσερις. Κατάρα.

Είναι κάτι μέρες που δεν θες να είσαι στο σπίτι και δεν θες να είσαι ούτε εκτός σπιτιού. Είναι κάτι μέρες που δεν θες να είσαι. Ανάθεμα.

Είναι κάτι μέρες που θες λίγη στοργή και προδέρμ και αντ’αυτού βιώνεις απόρριψη και ενοχή.

Είναι κάτι μέρες που συμβαίνουν όλα αυτά.

Αυτές οι μέρες, διαπίστωσα, τείνουν να συμπίπτουν με τις μέρες που δεν έχω μαθήματα ή εξεταστική.

Είναι κάτι μέρες που έχω διακοπές.

Και κάπως έτσι γεννιούνται οι γουορκαχόλιξ, φαντάζομαι.

Δεν είναι ότι αγαπάμε να δουλεύουμε. Είναι που φοβόμαστε τι θα μας συμβεί αν σταματήσουμε τη δουλειά.

(εγώ)

 

Advertisements

Χυλόπιτες.


Είμαστε άνθρωποι. Και ως τέτοιοι τρέφουμε αισθήματα για άλλους ανθρώπους, είτε διαρκείας, είτε προσωρινά, δυνατά ή χλιαρά, αρνητικά ή θετικά. Τίποτα περίεργο ως εδώ. Το αξιοπερίεργο είναι το εξής. Ένα μικρό μέρος, πολύ μικρό, από αυτά τα αισθήματα χαίρει ανταπόκρισης. Κοινώς, η χυλόπιτα είναι στάνταρ στο μενού ημερησίως. Με διάφορες παραλλαγές βεβαίως βεβαίως. Παραθέτω ορισμένες:

Πρώτα απ’όλα, η ερωτική χυλόπιτα. Γουστάρεις γκομενάκι κι αυτό στο παίζει βαρύ πεπόνι. Ασκείς γοητεία εσύ, τίποτα. Βάζεις πειθώ και στυλ, τίποτα. Δε σε γουστάρει το γκομενάκι, φιλαράκο, τι να κάνουμε. Παίζει να βαρέσεις και μια χαζογκομενίαση, αλλά τελικώς το παίρνεις απόφαση. Δε γουστάρει, πάμ’ παρακάτω.

Ακολούθως, η φιλική χυλόπιτα. Έχεις φιλαράκι και το εμπιστεύεσαι. Είναι φίλος σου με την ουσιαστική έννοια του όρου. Ώσπου μια μέρα σε παρατάει ξεκρέμαστο στη μέση του δρόμου να ψάχνεσαι. Ή σε πουλάει ο φίλος-λαδέμπορας για μια χούφτα δολλάρια. Ή έστω, ευρώ. Ή λίρες. Άντε να την ξεπεράσεις αυτή τη χυλόπιτα.

Έπειτα, η κρύα χυλόπιτα. Και να που έχεις βρει ένα άτομο και το θεωρείς πολύ κουλ ρε παιδί μου. Το θαυμάζεις σαν να λέμε. Αποζητάς την επιδοκιμασία του. Σε νοιάζει η γνώμη του. Και να που προσπαθείς να σε προσέξει, να που προσπαθείς να το μιμηθείς, να που προσπαθείς να αποδείξεις τον εαυτό σου, να που τρως τη χυλόπιτα, γιατί κατά πως φαίνεται οι προσπάθειες δεν πιάσανε τόπο.

Τέταρτη, η γονεϊκή χυλόπιτα. Ναι, ναι, καλά καταλάβατε. Είτε είσαι κόρη είτε είσαι γιος, η γονεϊκή χυλόπιτα είναι από τις χειρότερες και χωρίζεται σε γονεϊκή χυλόπιτα πρώτου βαθμού, όπου ο γονιός δεν εγκρίνει τις επιλογές σου αλλά σε υποστηρίζει, γονεϊκή χυλόπιτα δευτέρου βαθμού, όπου ο γονιός αμ δεν εγκρίνει τις επιλογές σου, αμ δε σε στηρίζει, η γονεϊκή χυλόπιτα τρίτου βαθμού, όπου ο γονιός σε διώχνει μακριά του, και η γονεϊκή χυλόπιτα τέταρτου βαθμού, όπου ασ’τα να πάν’ στο διάολο, ψάξε αλλού για γονείς.

Λαστ μπατ νοτ λιστ, η ιντερνετική χυλόπιτα. Τα’χουμε ξαναπεί. Facebook, Twitter, Tumblr, msn, yahoo messenger, skype, gtalk, buzz, meme, friendfeed και όλα αυτά τα site κοινωνικής δικτύωσης και μη. Γνωρίζεις κόσμο εκεί. Ακολουθείς, προσθέτεις, ζητάς άδειες, αιτήσεις και βρίσκεις ανθρώπους μ’ένα σωρό τρόπους. Και βρίσκεις και κάποιον που σε ενδιαφέρει. Για οποιοδήποτε λόγο. Και τους στέλνεις ένα request. Και τζουπ τρως ένα ignore μεγαλοπρεπέστατο και μένεις με το πουλί στο χέρι. Να αναρωτιέσαι. Μα γιατί;

Πολλές οι χυλόπιτες που τρώμε εμείς οι άνθρωποι. Τόσες που αναρωτιέμαι, γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε παρέα με άλλους ανθρώπους αφού μας απορρίπτουν έτσι στην ψύχρα; Λίγοι και καλοί θα μου πεις. Αξίζει τον κόπο όμως;

Γαμώ την κοινωνία μου, θα πάω να κάτσω πάνω σ’ένα βουνό και θα σας βλέπω όλους από ψηλά. Θα βλέπω εσάς και τη μιζέρια σας αλλά δεν θα σας έχω ανάγκη. Γιατί είμαι ο Χουλκ.

Το προσωπικό σου δράμα με αφήνει παγερώς αδιάφορη.


Υπάρχουν πολλών ειδών ταινίες. Και υπάρχουν πολλών ειδών δραματικές ταινίες. Δραματικές ταινίες πολιτικού περιεχομένου, δραματικές ταινίες που σχολιάζουν κάποια κοινωνική αδικία ή ιδιαιτερότητα, δραματικές ταινίες για τη ζωή κάποιου υπαρκτού προσώπου ή για τη ζωή κάποιου φανταστικού ανθρώπου, δραματικές ταινίες για οτιδήποτε. Η τραγωδία άλλωστε ανέκαθεν ενδιέφερε τους ανθρώπους και πάντα τους άρεσε. Έλα όμως που υπάρχουν και δραματικές ταινίες που καταφέρνουν να σε καθηλώσουν μπροστά στην οθόνη (μεγάλη, μικρή, διαλέχτε μόνοι σας) μέχρι το τέλος τους, χωρίς να κουνήσεις βλέφαρο, μόνο και μόνο για να μη σου πουν απολύτως τίποτα.

Χαρακτηριστικό αυτό των ταινιών είναι ο πολυάσχολος γονιός με παιδί που πάσχει από χρόνια ανίατη ασθένεια και σύζυγο που δεν ασχολείται μαζί του, δεν επικοινωνούν πια όπως παλιά, το ενδιαφέρον στη σχέση τους έχει χαθεί και έχει αντικατασταθεί από κούραση και γκρίνια. Αν το θέμα της ταινίας ήταν το παιδί και η ασθένεια θα ήταν όλα πολύ καλύτερα. Είτε το χειριζόταν σωστά και με διακριτικότητα, είτε όχι, το θέμα θα είχε ενδιαφέρον έτσι κι αλλιώς. Ποιος δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι συμβαίνει σε κάποιο αυτιστικό παιδι; Ή σε ένα τυφλό παιδί; Ή γενικότερα σε ένα οποιοδήποτε παιδί, τα παιδιά από μόνα τους έχουν ενδιαφέρον, μάλλον επειδή είναι μικρά και χαριτωμένα και γλυκούλια, κυρίως όταν είναι και βασανισμένα. Αλλά όχι,  στην ταίνια το θέμα είναι ο προαναφερθείς γονιός. Έτσι ο ήρωάς μας στρέφει για λίγο τον κουρασμένο του νου μακρυά από τα βάσανα του, εντοπίζει ένα γκομενάκι, αποφασίζει να απατήσει τον/την σύζυγο, κλάνει το παιδί και την αρρώστεια του και ζει μερικές στιγμές ανεμελιάς και ευφορίας που τόσο του είχαν λήψει…και όλα μέχρι τώρα πάνε καλά, διότι ως θεατής λέω, αχ, μωρέ τον καημένο, τι να κάνει κι αυτός ο κακομοιρούλης, αφού έτσι του τα ‘φερε η μοίρα, τουλάχιστον να ζήσει αυτός καλά με το γκομενάκι κι εμέις καλύτερα. ΧΑ! Σας γελάσανε! Η ταινία δεν τελειώνει εδώ! Ο ήρωας μας πρέπει να υποστεί ακόμα πολλά βάσανα: το γκομενάκι θα τον παρατήσει ή/και θα τον εκβιάζει ότι θα τα πει όλα στον άντρα/στην γυναίκα του, το παιδί χειροτερεύει και χρειάζεται επειγόντως μία πανάκριβη και πολύ επικύνδινη εγχείρηση, τσακώνεται με τον/την σύζυγο, αποκαλύπτεται η αλήθεια, όλο και κάποια κλοπή/κατάχρηση/απατεωνιά θα κάνει για να βρει χρήματα να πληρώσει τον εκβιασμό και την εγχείρηση κ.ο.κ.. Και ερωτώ: γιατί εμένα να με ενδιαφέρουν όλα αυτά;; Γιατί να με ενδιαφέρεις εσύ ρε ρεζίλη άνθρωπε που κάθεσαι και κλαίγεσαι και τα ρίχνεις όλα στην αδυσώπητη μοίρα;; Εσύ από μόνος σου έβαλες τα χεράκια σου και έβγαλες τα ματάκια σου, εγώ γιατί να την πληρώσω;;

Πάρ’τε το χαμπάρι εσείς εκεί στα στούντιο και στις εταιρείες: nobody cares!!

( και για να μιλήσω συγκεκριμένα, ορίστε μερικά παραδείγματα: Derailed, Breaking and entering, Closer)