Posts Tagged ‘ζόρι’

I wanna be your dog.


Well, I woke up this morning and I got myself a beer. Άνοιξα τον υπολογιστή και μέχρι να φορτώσει πήγα για κατούρημα. The future is uncertain and the end is always near. Το τραγούδι γύρναγε στο μυαλό μου και η ζέστη μ’έκανε να ιδρώνω σαν άλογο. You gotta roll roll roll, you gotta thrill my soul. Περασμένα μεγαλεία, σκέφτηκα. Α ρε Τζιμ.

Ο καιρός ήταν υγρός και ο ιδρώτας κύλαγε στην πλάτη μου. Έφτιαξα καφέ, ζεστό, μ’ένα παγάκι. Και μέλι. Κάθισα. Έξω ο ήλιος έκαιγε, ήταν καλή μέρα για βόλτα. Μα η μούρη μου καρφωμένη στην οθόνη. Και στα βιβλία, διάβαζα. Κατακαλόκαιρο κι εγώ είχα εξεταστική. Hey hey mama, said the way you move gonna make you sweat gonna make you groove. Μόνο που εγώ δεν κουνιόμουν. Προσηλωμένη στο βιβλίο, διάβαζα χωρίς να διαβάζω, πέρναγα τη ματιά μου πάνω από τις λέξεις, τη μία μετά την άλλη, στη σειρά, και μετά από κάτω, μα το μυαλό αλλού.

I don’t know, but I’ve been told, a big legged woman ain’t got no soul. Το μυαλό τρέχει σε μακριά πόδια, ψηλές γυναίκες, άντρες με κατσαρά μαλλιά και ξεκούμπωτα πουκάμισα. Α ρε Τζιμ. Α ρε Ρόμπερτ. Καλοκαίρια αλλιώτικα, εύκολα, σε θάλασσες και συναυλίες σε αμμουδιές, με μπύρες και παγωμένο τζιν, μαύρισμα και μουσική. Υπάρχουν, αμέ. Όσο υπάρχει κι ο Άγιος Βασίλης.

Summertime and the living is easy. Λάθος σου τα’πανε Μπίλι, το καλοκαίρι η ζωή είναι ακόμα πιο ζόρικη.

Ο ήλιος έπεσε, το ίδιο κι οι αντιστάσεις μου. Άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί και έβαλα τη μουσική δυνατά. Άρχισα να χορεύω και να κουνάω το κεφάλι μου πάνω κάτω. Κούναγα τα πόδια μου άτσαλα, σκόνταψα και παραλίγο να πέσω. Τα γυαλιά μου έφυγαν από τη μύτη, τα πρόλαβα όμως. Ο ιδρώτας κυλούσε. Η καρδιά χτυπούσε. A girl can do what she wants to do and that’s what Im gonna do and I don’t give a damn about my bad reputation.

Ναι, αλλά.

Τι άλλα; Δεν έχει αλλά. Τι αλλά;

Ναι, αλλά, τι θέλει το κορίτσι;

Ξέρω.

So messed up I want you here. I my room, I want you here. Now we’re gonna be face to face. And I lay right down to my favourite place. Now I wanna be your dog.

WELL COME ON!

Θέλω την έξαψη.

Γιατί κάπου την έχασα.

 

Advertisements

Howl.


I try so hard to be cold

I try so hard to not show

I give you nothing to doubt and you doubt me

You give me all that you have but I don’t see

Now I know that my eyes must close here

Every word seems to feel like I don’t care

But you know that I am so confused and afraid

I just want you to be one true thing that don’t fade

I don’t wanna give up tomorrow

I just can’t understand why we’re going on

I try so hard to not be heard

I try so hard to not hurt

I give you nothing to doubt and you doubt me

You give me all that you have but I don’t see

I just can’t understand why we’re going on

I don’t wanna be sad, I don’t wanna be scared

I wait for you in silence

I see the road is long.

[Οι στίχοι είναι παραλλαγή και όχι οι πρωτότυποι στίχοι του τραγουδιού των BRMC]

Και είναι ακόμα Αύγουστος;


Καύσωνας. Το θερμόμετρο δείχνει 41 βαθμούς. Ο ιδρώτας τρέχει στην πλάτη, τα δάχτυλα κολλάνε, μόλις βγήκε από το ντουζ και αισθάνεται βρώμικη. Πατάει το on στο κλιματιστικό και το βουητό της προκαλεί πονοκέφαλο. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη. Πρέπει να διαβάσει, μα η ραθυμία την έχει κυριεύσει. Η ζέστη την έχει παραλύσει. Ξοδεύει τις ώρες της άσκοπα και οι μέρες περνάνε ίδιες και κενές.

Καμία έμπνευση να γράψει. Η ματαιότητα του καλοκαιριού της προκαλεί κατάθλιψη και μουδιάζει το μυαλό της. Κλεισμένη στο σπίτι αρνείται να ζήσει. Ακούει Madrugada και Radiohead. Θέλει να ζήσει μαζί του. Ξέρει ότι δε μπορεί. Η εξεταστική πλησιάζει απειλητικά.

Συνταγή για αυτοκαταστροφή: ζέστη και άγχος και διάβασμα.

Φαντάζεται να ανεβαίνει στο ψηλότερο σημείο, να σηκώνει ανοιχτά τα χέρια ψηλά στον αέρα και να αφήνεται να πέσει. Καθώς πέφτει ο αέρας να φυσάει βίαια το πρόσωπό της και με κλειστά τα μάτια να απολαμβάνει την πτώση. Το κεφάλι της να σκάει στο δάπεδο και να ανοίγει σε χίλια κομμάτια. Να γίνεται πολτός. Να μην υπάρχει πια, ούτε καν ως μορφή, ως πτώμα.

Φαντασιώνεται την ανυπαρξία.

Πότε θα χειμωνιάσει επιτέλους;

3rd Screamin’ Athens Horror Film Festival @Gagarin205


Εχθές, Παρασκευή 9 Απριλίου 2010, και σήμερα, Σάββατο, διεξάγεται στον γνωστό χώρο Gagarin 205 το 3rd Screamin’ Athens Horror Film Festival. Προσωπικά είχα την τύχη να βρω παρέα και να πάω την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, και μάλιστα να παρακολουθήσω σχεδόν όλες τις προβολές της ημέρας! Από τις 6.30 το απόγευμα μέχρι τις 1.30 τα ξημερώματα, 7 ώρες φρίκης, τρόμου, αίματος, αγωνίας, και φυσικά γέλιου.

3rd Screamin' Athens Horror Film Festival

Η αφίσα του φεστιβάλ

Τι να πρωτοπώ δεν ξέρω. Δεν είμαι και δημοσιογράφος άλλωστε για να κάνω ρεπορτάζ ή ξέρω ‘γω τι άλλο. Γι’αυτό σας παρουσιάζω το χθεσινό πρόγραμμα και σχολιάζω εν συντομία.

Παρασκευή, 9 Απριλίου

17.00 “Morgue Story : Sangue, Baiacu e Quadrinhos” (Paulo Biscaia Filho , Brazil, 2009, 78’)

Δεν το παρακολούθησα.

18.30 “Snuff: A documentary about killing on camera” (Paul Von Stoetzel, USA, 2008, 76’)

Αν και έχασα τα πρώτα δέκα λεπτά περίπου, το ντοκυμαντέρ αυτό σε κατατοπίζει περί των ταινιών «σναφ», ενώ περιέχει και σκηνές από τέτοιου ή παραπλήσιου είδους ταινιών. Μερικές είναι τουλάχιστον σοκαριστικές και δε μπορούν παρά να σου δέσουν το στομάχι κόμπο. (Φυσικά και κρατούσα σημειώσεις κατά τη διάρκεια του ντοκυμαντέρ, «δες», «μη δεις ποτέ σου», «ψάξ’το» )

20.00 “Thanatomorphose” (Eric Falardeau, Canada, 2009, 3’)

Μέχρι να ξεκινήσει είχε τελειώσει παιδιά και πραγματικά δεν πρόλαβα να καταλάβω τι παίχτηκε!

“End of the Line” (Maurice Devereaux, Canada, 2006, 95’)

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του φεστιβάλ και μία εκτενής οργάνωση θρησκόληπτων αποφασίζει να σώσει τον κόσμο «με σαφώς ανορθόδοξους τρόπους». Χαμηλού προϋπολογισμού, αλλά αντάξια οποιασδήποτε γενναιόδωρα χρηματοδοτημένης, είναι ταινία για να συνοδεύσεις το ποπ κορν σου, την κοακόλα σου, να τρομάξεις, να φρικάρεις ελαφρώς και φυσικά να γελάσεις.

22.00 “Next Floor” (Denis Villeneuve, Canada, 2008, 11.30’’)

Επική πτώση και τίποτα άλλο.

“Breach” (Kirk B.Woller, USA, 2008, 6’)

Η αγαπημένη μου από όλες της χθεσινής μέρας. Στο τέλος χειροκροτήσαμε κιόλας. Τρομάξαμε και γελάσαμε με την ψυχή μας.

“Isle of the Damned” (Marc Colegrove, USA, 2008, 85’)

Παρωδία και συγχρόνως tribute film όλων εκείνων των ταινίων τρόμου τύπου Cannibal Holocaust, με απομονωμένα νησιά και καννίβαλους. Η ταινία μοιάζει με φτηνό χοντροκομμένο αστείο και παρ’όλο που στην αρχή είναι όντως πολύ διασκεδαστική, στην πορεία κάνει κοιλιά και τα αστεία γίνονται κουραστικά.

24.00 “Danse Macabre” (Pedro Pires, Canada, 2009, 8.35’’)

Ο χορός των νεκρών. Της νεκρής για την ακρίβεια. Πολύ καλλιτεχνική, ίσως η μοναδική καθόλου αστεία ταινία της πρώτης μέρας του φεστιβάλ. Επιβλητική.

“El Monstro del Mar” (Stuart Simpson, Australia, 2010, 90’)

Η πολυαναμενόμενη ταινία της Παρασκευής, αν όχι όλου του διημέρου. Exploitation-rock n’ roll-επιστημονική φαντασία τρελού επιστήμονα και κορίτσια που καλό είναι να αποφεύγει κανείς αλλά και που είναι τόσο ελκυστικές και ακαταμάχητες για ανεξαιρέτως αγόρια και κορίτσια. Λένε ότι ο Ταραντίνο την έχει ήδη κλείσει για ριμέηκ. Αυτό τα λέει όλα.

All in all, πιάστηκε ο κώλος μας αλλά άξιζε τον κόπο. Αν την χάσατε την πρώτη μέρα αλλά σας αρέσουν τέτοιου είδους ταινίες, σας τις προτείνω όλες. Όποια βρείτε δείτε τη και κάντε μου και μένα μια κόπια για τη συλλογή μου.Διότι τέτοιες ταινίες δύσκολα βρίσκονται. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα φεστιβάλ.

Και για να κλείσω, να σας δώσω και μια γεύση από τις ταινίες που είδαμε, να τι εντόπισα στο πολυαγαπημένο youtube:

Ναι, ναι!! Είναι το «breach», αυτή που μου άρεσε περισσότερο από όλες! Ελπίζω να την απολαύσατε όσο εγώ, να τρομάξατε όσο εγώ και να γελάσατε όσο εγώ!

2012 VS The Day After Tomorrow


Επιτέλους αποφάσισα να γράψω κάτι ουσιαστικό για κάποια ταινία και αποφάσισα να ξεκινήσω με ένα από τα αγαπημένα μου θέματα: τις ταινίες καταστροφής! Πρόσφατα λοιπόν βγήκε στις αίθουσες η νέα ταινία του Ronald Emmerich, 2012. Πολλά έχουν ακουστεί γι’αυτή και εγώ δεν πρόκειται να σας πρήξω κι άλλο γι’αυτη. Θέλω όμως να την συγκρίνω με μία άλλη ταινία του ίδιου σκηνοθέτη, το Μετά την επόμενη μέρα ( The Day After Tomorrow). Η ταινία αυτή είναι η αγαπημένη μου αυτού του είδους, και μάλιστα μετανιώνω που δεν την είδα την πρώτη φορά σε αίθουσα αλλά τη νοίκιασα σε DVD. ( αστείο περιστατικό: πρώτη φορά την είδα παρέα με τη μητέρα μου, η αντίδραση της οποίας όταν τελείωσε η ταινία ήταν η εξής: «πωπω, πρέπει να πάρουμε κονσέρβες!!»)

Και οι δύο αυτές ταινίες πραγματεύονται οικολογικά ζητήματα, όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η υπερθέρμανση, η διαταραχή των εποχών κτλ κτλ κτλ. Το 2012 σε συνδυασμο με τις φήμες περί καταστροφής του κόσμου ναι, σωστά μαντέψατε, το 2012. Στο Μετά την επόμενη μέρα όλα αυτά οδηγούν σε άλλη μία εποχή παγετώνων, με πολλόυς πάγους και κρύο και καράβια στη στεριά και λύκους και ηρωικούς γονείς και διάφορα κλισέ αλλά πάντα με σασπένς και ζόρι.  Εδώ μάλλον πρέπει να κάνω μια επεξήγηση, τι εννοώ όταν μιλάω για ζόρι. Εννοώ την αίσθηση που σου προκαλούν ορισμένες ταινίες και σε συναρπάζουν τόσο που νιώθεις σαν να βιώνεις και εσύ τις καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες της ταινίας. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι η τάση να αρπάξεις τον διπλανό σου ή την καρέκλα σου ή ο, τι άλλο σου βρίσκεται πρόχειρο όσο πιο σφιχτά μπορείς και να φωνάξεις, ανάλογα με την περίσταση φυσικά, «ΠΗΔΑ, ΠΗΔΑ!!», «ΓΡΗΓΟΡΑ, ΚΟΥΝΗΣΟΥ ΒΛΑΚΑ, ΘΑ ΠΕΣΕΙ!!!», «ΠΙΣΩ ΣΟΥ, ΚΟΙΤΑ ΠΙΣΩ ΣΟΥ» ή κάτι σχετικό. Στο 2012 οι καταστροφές είναι κυρίως σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων, νεροποντές, τέτοια, πιο ζεστά, πιο στεγνά και πιο θεαματικά. Και αυτή η ταινία σε συναρπάζει και σε ζορίζει, ειδικά τις πολλές στον αριθμό φορές που ο Τζον Κιούζακ παραλίγο να μην την γλιτώσει αλλά μέχρι να την γλιτώσει εσένα σου ‘χει βγει η ψυχή. Όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο καλή όσο η πρώτη.

Αυτό που κάνει το Μετά την επόμενη μέρα πολύ καλύτερο από το 2012 είναι πρώτα-πρώτα το κρύο. Είμαι χειμωνιάτικος τύπος και μ’αρέσει να κρυώνω! Δεύτερον, είναι πιο ελπιδοφόρο. Τόσος κόσμος επέζησε απ’τον παγετώνα στο τζάμπα, από μόνος του, επειδή σκέφτηκε πωωω, θα κάνει κρύο, ας πάρω καμιά κουβέρτα παραπάνω. Μου τη σπάει όταν η επιβίωση του ανθρώπινου είδους εξαρτάται από κάποια κυβέρνηση, πόσο μάλλον όταν αυτή η κυβέρνηση σου ζητάει να πληρώσεις κιόλας!! Επίσης, ο πρωταγωνιστής στο 2012 είναι ο τυπικός κακομοίρης-μίζερος-κάποτε πετυχημένος-αλλά όχι πια-χωρισμένος-απαισιόδοξος τύπος που ακόμα κι όταν ενσαρκώνεται από τον Κιούζακ, σου σπάει τα νεύρα. Ενώ ο επιστήμονας που ανακαλύπτει το πρόβλημα, προειδοποιεί τον κόσμο, την λέει στην προαναφερθείσα κυβέρνηση και τρέχει να σώσει τον γιο του διασχίζοντας με τα πόδια τις ΗΠΑ, ε, είναι πιο συμπαθητικός. Επιπλέον, ο νέος είναι ωραίος (Τζέικ Γκίλενχαλ) ακόμα κι αν ο παλιός είναι αλλιώς ( Τζον Κιούζακ). Τέλος, όπως και να το κάνουμε προτιμώ να βλέπω μια ταινία με έξυπνους και ψύχραιμους ήρωες, παρά με πανικοβλημένους μισότρελους που μέσα στον πανικό του τέλους του κόσμου μιλάνε για πλαστικές στήθους. Εδώ ο κόσμος καίγεται-κυριολεκτικά- και το μαλλί χτενίζεται-επίσης κυριολεκτικά.

Συνοψίζοντας, ωραία, πολύ ωραία τα μπαμ-μπουμ, οι εκρήξεις, η λάβα και η φωτιά, αλλά ο πάγος είναι πολύ καλύτερος. Iceman μαζί σου, Human torch κάτσε στ’αβγά σου.