Posts Tagged ‘γενέθλια’

22


Είκοσι δύο.

Άργησα λίγο, μα δεν γινόταν να μην γράψω κάτι με αφορμή τα γενέθλια. Τρίτος χρόνος, πάω για καθιέρωση.

Πέρασε μια βδομάδα, ήμουν έξω βλέπεις. Πολύ έξω. Έξω από τη χώρα. Έξω από την ήπειρο. Έξω από αυτό το κομμάτι γης. Πέρασα τον Ατλαντικό.

Μαλάκα μου, πήγα Αμερική.

Και δεν ήθελα να φύγω. Και θέλω να ξαναπάω.

Είκοσι δύο το λοιπόν. Να μία καλή ηλικία να σε χτυπήσουν τα υπαρξιακά σου στη μούρη. Είκοσι δύο.

1. Εγώ πότε θα πάρω πτυχίο;

2. Το θέλω με βαθμό ή δε με νοιάζει;

3. Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

4. Πού θα κάνω ειδικότητα;

5. Ευρώπη ή Αμερική; Ή μήπως Καναδά; Η Αυστραλία πέφτει μακριά.

6. Παθολογία ή χειρουργική;

7. Πότε θα παντρευτώ;

8. Άραγε θα παντρευτώ;

9. Εγώ πότε θα γίνω μάνα;

10. Θα γίνω καλός γονιός;

11. Πότε θ’αρχίσω δίαιτα;

12. Και γυμναστήριο;

13. Πότε επιτέλους θα μάθω να περπατάω με τακούνια;

14. Πώς βάζουν λακ;

15. Προφυλακτικά ή αντισυλληπτικά;

16. Κιθαρίστας ή ντράμερ;

17. Ποιο είναι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε ένα κρουασάν;

18. Πώς ζει κάποιος έτσι, εδώ, τώρα;

19. Πώς ζει κανείς μόνος του;

20. Πώς είναι να είναι κανείς ενήλικος; Κανονικά εννοώ, όχι μόνο ηλικιακά.

21. Πώς κρατάς τους φίλους σου φίλους σου;

22. Γιατί έτσι;

Χέσε ψηλά κι αγνάντευε.

Ο Πωλ το έθεσε πιο κομψά. Λετ ιτ μπη.

Advertisements

Black Jack


Blackjack, σαναλέμε εικοσιμία. Τραβάς φύλλα μέχρι να φέρεις άθροισμα εικοσιένα ή τέλος πάντων μέχρι να νικήσεις τη Μάνα. Τον κρουπιέρη που λένε και στα καζίνα. Μπούρδες. Η τριανταμία είναι καλύτερη, και έχει και το φύλλο άσσο-τέσσερα που κερδίζει τα πάντα. Εκτός από το τριάντα ένα φυσικά.

Εικοσιμία, σαναλέμε είκοσι ενός. Είκοσι ενός χρονών πρέπει να είσαι τουλάχιστον για να παίξεις σε καζίνο. Στην Αμερική πίνεις και μπύρα άμα θες.

Κι έτσι όπως κάθεσαι ακουμπώντας το ένα χέρι στην τσόχα και κρατώντας στο άλλο χέρι το τζιντόνικ, μετράς τα χαρτιά κι υπολογίζεις, έφτασες τα εικοσιένα, στοπ τώρα. Και σε κοιτάζει η Μάνα και σε ρωτάει τι θες να κάνεις μετά. Πώς θα συνεχίσεις; Θα πάρεις το ποτηράκι σου και θα πας αλλού ή θα συνεχίσεις να τζογάρεις; Μετρώντας να φτάσεις τα εικοσιδύο και μετά τα εικοσιτρία και μετά τα εικοσιτέσσερα και μετά τα εικοσιπέντε και μετά τα…

Και διαλέγεις να συνεχίσεις φυσικά γιατί έτσι παν’αυτά. Ως τα εικοσιένα σου κάθεται καλά το φύλλο και αράζεις. Ωραία είμαστε εδώ, ας συνεχίσουμε.

Σλουρρρρ, τραβάς γουλιά από τον τζιντόνικ σου. Χιτ μι. Οχτώ, δεκαοχτώ, είκοσι, ρίξε κι άλλο, το’χω, ντάμα, φτου γκαντεμιά, τριάντα, κάηκες.

Δεν πα’ να ρίξεις καμιά ματιά στο πόκερ καλύτερα;

Εγώ πάντως προτιμώ την πρέφα. Ξεκινώ με κάσα τριάντα και κατεβάζω. Κι άμα μου κάτσει καλή καραμπίνα το φωνάζω εννιά άχρωμα και μαζεύω καπίκια να φαν’ κι οι κότες.

Αυτό μάλιστα. Άμα χάσεις κερνάς λουκουμάκι και πάμ’ απ’την αρχή. Άμα κερδίσεις είσαι ο άρχοντας της πρέφας και παμ’ απ’την αρχή. Δίκαια πράγματα. Πονταρίσματα κι αηδίες. Κι άμα δε σου κάτσει καλό το φύλλο «Ιχ. Ανατριχιαστικό! Πάσο». Και σε πληρώνουν κιόλας.

Με πιάνεις;

Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ’ένα κρουασάν είναι να το αλείψεις με μερέντα και να το φας.

Του χρόνου θα δοκιμάσω το τάβλι.