Archive for Uncategorized

Όνειρο


Τα δάχτυλά μου μπλεγμένα με τα δικά σου, ο καιρός είναι δροσερός, περπατάμε στα στενά της Αράχωβας.

Αγοράζω ένα κατάνα, το φοράω στην πλάτη, και συνεχίζουμε την βόλτα μας.

Μπαίνουμε σε ένα μαγαζί με εσώρουχα και αγοράζω κάτι.

Όμως!

Ανοίγω την σακούλα και διαπιστώνω πως αυτό που αγόρασα είναι ένα κουτί ραδιενεργό σεροκουέλ!

Η ζωή μας κινδυνεύει!

Και μετά ξύπνησα.

radioactive

Ανθρωποφάγα τέρατα και ο Καββαδίας


Εφημερεύω.

Είναι μοναχικά.

Έβαλε κρύο έξω και νυχτώνει νωρίς.

Σκοτεινοί άδειοι διάδρομοι, παλιά μηχανήματα που τρίζουν, φύση δέντρα ζουζούνια ζώα, περιμένω να φανεί το φάντασμα κάποιου που έφυγε εδώ μέσα, ή τα φαντάσματα όλων τους, ή ακόμα και κάποιο περίεργο τερατώδες άγριο ζώο απ’τα βουνά που τρώει ανθρώπους και διψάει για αίμα.

Ακούω ουρλιαχτά και τρέχω να δω τι συμβαίνει, αίματα παντού, πανικός, αρπάζω έναν σιδερένιο λοστό και βαδίζω προσεχτικά. Στρίβω στην γωνία, ένα θεόρατο πλάσμα με κοφτερά νύχια και δόντια έχει γραπώσει τον επιμελητή μου απ’τον λαιμό και ετοιμάζεται να δαγκώσει. Ορμάω και το χτυπάω στο κεφάλι με όλη μου την δύναμη. Το τέρας αιφνιάζεται και χαλαρώνει τις λαβές του. Σώζω τον επιμελητή μου και απομακρυνόμαστε τρέχοντας και αναζητούμε καταφύγιο.

Η φαντασία μου καμιά φορά οργιάζει όταν είμαι μόνη.

Καλύτερα να φαντάζομαι περιπέτειες, είμαι ο ήρωας που σώζει τον κόσμο και τους ανθρώπους, επιτίθεμαι στα προβλήματά μου και όλοι μ’αγαπάνε. Ποιος έχει ανάγκη την πραγματικότητα με τέτοια φαντασία;

Κάπου κάπου, όμως, μου ξεφεύγει και καμιά σκέψη ρεαλιστική, και κάπου κάπου αυτή η σκέψη δεν είναι δυσάρεστη. Κάπου κάπου σκέφτομαι τον Μ. που ξέρει απέξω Καββαδία. Και μετά σκέφτομαι τον Καββαδία και τον Μ. Σκέφτομαι πως καθόμαστε οι τρεις μας σε μια λοτζέτα με θέα την θάλασσα, ο ένας καπνίζει τσιγάρο κάμελ, εγώ πίνω ουίσκι, κι ο άλλος πλέκει σαλαμάστρα τα μαλλιά μου. Υγρό όνειρο, να την πάλι η φαντασία, οργίασε.

Είναι σέξι να ξέρεις απ’έξω Καββαδία.

Εφημερία, κρύο, μοναξιά.

Πράγματα που δεν καταλαβαίνω: ο θάνατος και το ίντερνετ.


Εφημερεύω και έχει συννεφιά.

Μερικές φορές δεν έχεις τίποτα να πεις και γι’αυτό σωπαίνεις και κάποιες άλλες φορές έχεις τόσα πολλά να πεις, δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά και τόσο συγκεχυμένα που οι λέξεις είναι λίγες πολύ λίγες. Και σωπαίνεις.

Μόνο άναρθρες κραυγές και αναστεναγμοί ταιριάζουν σ’αυτό το χάος. Άφησα μερικές δεξιά κι αριστερά, μα κανείς δεν κατάλαβε τι σήμαιναν.

Πέρασαν, όμως, μήνες και βδομάδες και πια οι λέξεις έχουν αρχίσει να ξαναβρίσκουν την λειτουργικότητά τους, να ‘μαι εδώ, ορίστε, τις χρησιμοποιώ ξανά.

Παλεύω με τον θάνατο, υποτίθεται, στη δουλειά μου κάθε μέρα. Ένας κύριος έπαθε έμφραγμα και τον διακομίσαμε αμέσως στον πλησιέστερο καρδιολόγο για θρομβόλυση. Ζει και πάει καλά. Ένας άλλος κύριος έπαθε έμφραγμα, και αμέσως ανακοπή, κάναμε όλο το πρωτόκολλο αναζωογόνησης, μία ώρα τον παλεύαμε, δεν τα καταφέραμε, δεν τα κατάφερε.

Δεν τον καταλαβαίνω όμως. Πώς γίνεται να ΜΗΝ ζει κάποιος; Πώς γίνεται να ξέρω ότι αν την πάρω τηλέφωνο δεν θα απαντήσει; Αν φωνάξω το όνομά της δεν θα γυρίσει; Πώς γίνεται να τα ξέρω αυτά και να μην τα καταλαβαίνω;

Απ’την άλλη βέβαια, ούτε το ίντερνετ καταλαβαίνω πώς λειτουργεί (χωρίς φόβο και πάθος, είμαι η Τζεν απ’το ΙΤ Crowd), αλλά ξέρω ότι θα πατήσω το κουμπάκι «δημοσίευση» και θα εκτεθώ σε όλη την υφήλιο.

image

Θέλω σκύλο.

Εφημερεύω και έχει συννεφιά.

Βαριά σκιά


Βαριά σκιά, μαύρο σύννεφο, μαύρη τρύπα.

Μαχαιριές.

Στην καρδιά.

Παρασκευή βράδυ, δεν δουλεύω, και σκέφτομαι.

Αχ, ψεύτη κι άδικε ντουνιά.

Είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστεναγμό μου.

Διορίστηκα.


Σαν τα χιόνια.

Αέρηδες, βροχή, ομίχλη, υγρασία, ελιές, τρακτέρ.

Θυμάστε που ήμανε δεύτερο έτος και θυμωμένη με τα πάντα και ξεκίνησα τούτο ‘δω το μπλογκ με σκοπό να γράφω για ταινίες και μουσική;
Είμαι γιατρός τώρα (βρε πώς μεγάλωσες έτσι) και δουλεύω ως αγροτικός στο χωριό (γιατρέ μου), σαφώς λιγότερο θυμωμένη (νιάου), σαφώς δεν γράφω για ταινίες και μουσική (ε όχι), αλλά για τον πόνο μου (αγαπητό ημερολόγιο).

Αγαπητό ημερολόγιο,

Οι πρώτες μέρες στη δουλειά είναι δύσκολες. Όχι επειδή δουλεύω πολύ και σκλήρά, αλλά επειδή δεν ξέρω πώς λειτουργεί το οτιδήποτε, δεν ξέρω πού είναι το καθετί, και κάνω τα πάντα αργά και ψάχνοντας. Δεν έχεις πάντα την πολυτέλεια του αργά και ψάχνοντας. Συχνά χρειάζεται το σβέλτα και τυφλοσούρτης, η εμπειρία. Πού είναι η εμπειρία; Πού είναι οι έμπειροι; Είσαι μόνος σου, εσύ και ό, τι θυμάσαι από την θεωρία που διάβασες πριν έξι μήνες. Ήμουν τυχερή εγώ σήμερα, είχα την προϊσταμένη. Τι θα γίνει την επόμενη φορά; Δι’ευχών.

Βέβαια, στην Ελλάδα, τα επείγοντα δεν είναι αποκλειστικά επείγοντα. Είναι και λίγο είδα-φως-και-μπήκα. Έρχονται και περιστατικά με το βηχαλάκι τους που ξεκίνησε πριν δέκα μέρες, ή με τα ρεψιματάκια τους που ξεκίνησαν πριν έξι μήνες, ή για να τους γράψεις τα φάρμακά τους.
-Γιατρέ, έχω βήχα
-Πότε ξεκίνησε;
-Την Πρωτοχρονιά
-Και γιατί ήρθατε τώρα στα επείγοντα, συνέβη κάτι καινούριο;
-Όχι, αλλά να, αυτός ο βήχας με ενοχλεί
-(συγκρατείς εαυτό να μην στραγγαλίσεις, εύχεσαι να μην παθαίνει έμφραγμα ο άλλος που περιμένει απέξω) Πήρατε τίποτα για τον βήχα;
-Ναι, κλαρισίντ.

ΚΛΑΡΙΣΙΝΤ.

Έχεις βήχα; Κλαρισίντ.
Πνευμονία; Κλαρισίντ.
Ίωση; Κλαρισίντ.
Πονόδοντο; Κλαρισίντ.
Ποδάγρα; Κλαρισίντ.
Πονοκέφαλο; Κλαρισίντ.
Σπυράκια; Κλαρισίντ.
Βαρηκοΐα και τύφλωση; Κλαρισίντ.
Νεύρα; Κλαρισίντ.

Όχι. Άλλο. Κλαρισίντ.

Θα έπλενες τα δόντια σου με την τσουγκράνα;
Θα έπινες καυστική ποτάσα για να ξεδιψάσεις;
Θα χτενιζόσουνα με αλυσοπρίονο;

Κλαρισίντ: μέχρι και νεκρούς ανασταίνει.

Μετράω τις μέρες αντίστροφα μέχρι να φύγω από το νοσοκομείο και να πάω στο κέντρο υγείας. 26 και σήμερα. Σχεδόν πάει το σήμερα, 25 και αύριο. Οι μέρες περνάνε, κάνω υπολογισμούς, εφημερίες, ρεπό, Καθαρά Δευτέρα, πότε θα φύγω, πότε θα ανέβω Αθήνα, πότε θα ξαναδώ τη μανούλα, πότε θα κατέβει να με επισκεφτεί ο Δ..

Πορεύομαι, με την βροχή, τον αέρα, την κακοκαιρία, εύχομαι να σε είχα δίπλα μου, θα το κάψουμε με τον πρώτο μισθό. Μετράω τις μέρες. Είμαι καουμπόης.

Κινήσεις αυξανόμενης οικειότητας.


Αισθάνομαι πολύ ανατολίτισσα σήμερα.

Οδαλίσκη σκλάβα ερωμένη ενός νεαρού ξανθού Σουλτάνου, ξαπλωμένη σ’έναν οντά γεμάτο μαξιλάρες, καπνίζοντας και περιμένοντας να με καλέσει ο πασάς να του χορέψω.

Μωρέ, ανατολίτισσες και δυτικές, βλακείες. Το ίδιο πράγμα δεν θέλουμε όλες; Να μας θέλει ο άνθρωπος που θέλουμε;

Μόνο κάνουμε τα πράγματα δύσκολα και περίπλοκα, και αναλύουμε και υπεραναλύουμε και βασανιζόμαστε, και πρέπει και δεν πρέπει, και θέλω και δεν θέλω, και ηλικίες, και εμφάνιση, και και και και και και και αμάν πια.

Μοναχά κινήσεις αυξανόμενης οικειότητας.

Και μια μέρα, θα γυρίσεις κουρασμένος από τη δουλειά κι εγώ θα σου φτιάξω φαγητό και θα σου κάνω μασάζ και θα σ’αφήσω ν’αποκοιμηθείς στην αγκαλιά μου.

Γιατί καμιά φορά βιώνουμε μιαν ανάγκη να προσφέρουμε, παρά να δεχτούμε, τρυφερότητα.

matisseodali1922

Ε.Α.Μ.Π.Γ.Δ.Λ.. Μία μικρή ασυναρτησία.


Έγραψα προχθές για αριθμούς και λέξεις και ματιές, μα ξέχασα τα γράμματα. Τι κι αν οι λέξεις φτιάχνονται από γράμματα, καμιά φορά τα γράμματα μόνα τους έχουν κι αυτά νόημα.

Έψιλον, άλφα, μι, πι, γάμμα, δέλτα, λάμδα.

Όταν θέλω να γράψω για σένα χρησιμοποιώ το πρώτο γράμμα του ονόματός σου, έψιλον άλφα μι πι γάμμα δέλτα λάμδα.

Κι όταν θέλω να υπογράψω χρησιμοποιώ το πρώτο γράμμα του ονόματός μου, έψιλον. Ή το δεύτερο καμιά φορά, γιατί μ’αρέσει πιο πολύ, λάμδα.

Κάθε γράμμα συμβολίζει ανθρώπους και κάθε γράμμα συμβολίζει για μένα αυτούς τους ανθρώπους ως προς εμένα, επομένως κάθε γράμμα κουβαλάει όλες τις αντίστοιχες αναμνήσεις, τις ελπίδες και τα συναισθήματα.

Κάπως έτσι τα γράμματα απέκτησαν βαρύτητα, μεγαλύτερη από αυτή που είχαν.

Και με τον ίδιο τρόπο, εσύ, που το όνομά σου περιλαμβάνεται σ’αυτή τη λίστα, έψιλον άλφα μι πι γάμμα δέλτα λάμδα, ήσουν ή είσαι, οφείλω να ομολογήσω, λιγάκι πιο ξεχωριστός ή ξεχωριστή από τους υπόλοιπους, γιατί για σένα είναι βαρύ αυτό το γράμμα και για σένα έχω κάτσει και βάζω γράμματα στη σειρά και φτιάχνω τούτη εδώ τη ρομαντική ασυναρτησία.

Ο ρομαντισμός μου τελευταία ξεχειλίζει, αισθάνομαι αμήχανα γι’αυτό καμιά φορά, μα είναι ωραία να έχεις ανθρώπους στη ζωή σου, που τους μιλάς κάθε μέρα, τους βλέπεις κάθε μέρα, τους θες στη ζωή σου κάθε μέρα, και σε θέλουν κι εκείνοι κάθε μέρα.

Σε θέλουν κι εκείνοι κάθε μέρα;

Με θες κι εσύ κάθε μέρα;

Έψιλον, άλφα, μι, πι, γάμμα, δέλτα, λάμδα;

Ματιές και λέξεις κι αριθμοί.


«Και ο κόσμος όλο θέλει να ρωτάει κι όλο ξεχνάει να βάλει ερωτηματικά και κοίτα πόσο εύκολα γίνονται οι ερωτήσεις γεγονότα στο μυαλό. Και να τες οι ιστορίες που παίρνουν σάρκα και οστά. Πόσο χρόνο χρειάζεται ένα μυαλό να φτιάξει μια ιστορία; Δευτερόλεπτα. Σίγουρα λιγότερο από τον χρόνο που θα διαρκέσει μια κουβέντα με ερωτηματικά, τελείες και ένα φιλί για επιβεβαίωση.»

 

Δευτερόλεπτα θέλει το μυαλό για να φτιάξει μια ιστορία. Κλάσματα δευτερολέπτου. Τη μια στιγμή κοιτάζω μιαν οθόνη μ’ένα τεμπέλικο μωρό, την επόμενη κοιτάζω τα ροζ μποτάκια μου, και στο ενδιάμεσο έχω μεγαλώσει, έχω γίνει γιατρός, έχω παντρευτεί κι έχω μείνει έγκυος. Και κάπως έτσι, λίγες μέρες πριν κλείσω τα 23 και μπω στα 24, αποφάσισα πως ναι, ίσως τελικά και να το θέλω το όνειρο. Και αυτό το όνειρο.

Και, ω, θεέ, σχεδόν δεν είμαι πια 22.

Σκέτη καταπίεση αυτοί οι αριθμοί.

Κι αν οι αριθμοί είναι καταπίεση, οι λέξεις τι είναι;

Sometimes words have two meanings, γι’αυτό πρέπει να προσέχεις τι λες. Να διαλέγεις τις λέξεις.

«Όπου αγαπάς, μην πολυπάς

Κι αν πολυπάς, μην πολυκάτσεις

Κι αν πολυκάτσεις, να μην πολυμιλείς

Κι αν πολυμιλείς, να κατέχεις ίντα λες»

Λουδοβίκος των Ανωγείων.

Μα μην τις διαλέγεις και πολύ προσεκτικά και τσιγκουνευτείς στο νόημα, κι αντί να πεις καλημέρα, τι κάνεις, μ’αρέσεις, πεις καλημέρα, ζέστη σήμερα, ουφ, γεια, γιατί τότε οι λέξεις γίνονται εχθρός. Καλύτερα να μην πεις τίποτα.

Μερικές φορές, ξέρεις,words are very unnecessary, they can only do harm. 

Οι αριθμοί είναι καταπιεστικοί και οι λέξεις διφορούμενες, τι μένει;

Τα μάτια μου πίσω απ’τα γυαλιά και τα μάτια σου πίσω απ’τα γυαλιά, και με τόσα τζάμια ανάμεσα στα μάτια μας οι ματιές δεν συναντιώνται, μα χωρίς τα τζάμια ο κόσμος είναι θολός.

Και κάπως έτσι μένουμε χωρίς αριθμούς και λέξεις και ματιές και δεν συνεννοούμαστε κι εσύ είσαι εκεί κι εγώ είμαι εδώ να ελπίζω πως η απόσταση θα μικρύνει και τα γυαλιά δεν θα είναι απαραίτητα για να μιλήσουμε.

Κι όσο μου πήρε να τα γράψω όλα αυτά, δεκάδες ερωτήσεις έγιναν ιστορίες στο μυαλό μου.

«Να μου μιλάς.
Και να με ρωτάς, και να μην περιμένεις απαντήσεις, να κάθεσαι εκεί με κάθε αισθητήριο όργανό σου σε επιφυλακή να μην χάσεις ούτε μία λέξη ούτε ένα βλέμμα ούτε μία κίνηση των χεριών μου. Γιατί αυτή είναι η πιο δύσκολη ιστορία να πιστέψεις. Αυτή που λέει ο ένας όταν ο άλλος τον ρωτάει.»

Πανάθεμά σε Λίζιος, είσαι η εκδοχή του εαυτού μου που καταλαβαίνει τι της γίνεται. Για εξήγησέ μου κι άλλα.

Έχει στον παράδεισο;


Έχετε παρατηρήσει κι εσείς πως τα τραγούδια ακούγονται πιο όμορφα όταν σου τα στέλνει κάποιος άλλος;

Ανησυχώ πως φαντάζομαι πράγματα που δεν υπάρχουν -ψευδαισθήσεις το λένε αυτό- γιατί θέλω τόσο πολύ να υπάρχουν και να γίνουν και να λάβουν χώρα και να εξελιχθούν. Ζω στον δικό μου μικρό παράδεισο.

Κι αν ζω στην κόλαση; Και θεωρώ ψευδαισθήσεις τα αληθινά γεγονότα κι η ανασφάλεια με κάνει να θάβω το κεφάλι μου στην άμμο; Διλήμματα μέχρι και στο τι είναι αληθινό, γαμώ τον ζυγό μου μέσα;

Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματωμένα. Κι αν το ξέσπασμα είναι μία ματαιότητα, σάμπως η καταπίεση κατέχει σκοπιμότητα; Πολιτική βασισμένη σε συναισθήματα, ποια είμαι εγώ για να κρίνω;

Η λογική είναι το γκομενάκι που σε κοιτάζει στα μάτια, μυρίζει τα μαλλιά σου, σε κρατάει στη μέσα μεριά του πεζοδρομίου, σε συνοδεύει μέχρι να βρεις ταξί κι όταν εσύ είσαι έτοιμη να παραδοθείς η λογική θέλει να είστε μόνο φίλοι.

Κι όσοι σκεπτόμενοι υπάρχουμε βασανιζόμαστε με δυσεπίλυτα διλήμματα ή επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τυφλά μία γραμμή κάποιου άλλου παραδίνοντας κομμάτι του μυαλού μας.

Είναι άσχημη η μοναξιά, ισχύει. Στον έρωτα, τη δουλειά, τον αγώνα, τη ζωή, την κοινωνία. Και οι θυσίες και οι συμβιβασμοί είναι ύπουλοι, άσχημοι καλικάντζαροι με κρεατοελιές στη μύτη.

Έχετε παρατηρήσει κι εσείς πως τα τραγούδια ακούγονται πιο όμορφα όταν σου τα στέλνει κάποιος άλλος;

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο.

Περίπου.


WoodyAllen

.

.

Είμαι σε διάθεση ρομαντική.

.

.

Μα και σε διάθεση μοναχική.

.

.

Και βλέπω και κάτι όνειρα που δεν τα θέλω.

.

.

.

.

Βρίσκω την ζέστη απεχθή.

« Previous entries