Archive for Down with…!

Το προσωπικό σου δράμα με αφήνει παγερώς αδιάφορη.


Υπάρχουν πολλών ειδών ταινίες. Και υπάρχουν πολλών ειδών δραματικές ταινίες. Δραματικές ταινίες πολιτικού περιεχομένου, δραματικές ταινίες που σχολιάζουν κάποια κοινωνική αδικία ή ιδιαιτερότητα, δραματικές ταινίες για τη ζωή κάποιου υπαρκτού προσώπου ή για τη ζωή κάποιου φανταστικού ανθρώπου, δραματικές ταινίες για οτιδήποτε. Η τραγωδία άλλωστε ανέκαθεν ενδιέφερε τους ανθρώπους και πάντα τους άρεσε. Έλα όμως που υπάρχουν και δραματικές ταινίες που καταφέρνουν να σε καθηλώσουν μπροστά στην οθόνη (μεγάλη, μικρή, διαλέχτε μόνοι σας) μέχρι το τέλος τους, χωρίς να κουνήσεις βλέφαρο, μόνο και μόνο για να μη σου πουν απολύτως τίποτα.

Χαρακτηριστικό αυτό των ταινιών είναι ο πολυάσχολος γονιός με παιδί που πάσχει από χρόνια ανίατη ασθένεια και σύζυγο που δεν ασχολείται μαζί του, δεν επικοινωνούν πια όπως παλιά, το ενδιαφέρον στη σχέση τους έχει χαθεί και έχει αντικατασταθεί από κούραση και γκρίνια. Αν το θέμα της ταινίας ήταν το παιδί και η ασθένεια θα ήταν όλα πολύ καλύτερα. Είτε το χειριζόταν σωστά και με διακριτικότητα, είτε όχι, το θέμα θα είχε ενδιαφέρον έτσι κι αλλιώς. Ποιος δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι συμβαίνει σε κάποιο αυτιστικό παιδι; Ή σε ένα τυφλό παιδί; Ή γενικότερα σε ένα οποιοδήποτε παιδί, τα παιδιά από μόνα τους έχουν ενδιαφέρον, μάλλον επειδή είναι μικρά και χαριτωμένα και γλυκούλια, κυρίως όταν είναι και βασανισμένα. Αλλά όχι,  στην ταίνια το θέμα είναι ο προαναφερθείς γονιός. Έτσι ο ήρωάς μας στρέφει για λίγο τον κουρασμένο του νου μακρυά από τα βάσανα του, εντοπίζει ένα γκομενάκι, αποφασίζει να απατήσει τον/την σύζυγο, κλάνει το παιδί και την αρρώστεια του και ζει μερικές στιγμές ανεμελιάς και ευφορίας που τόσο του είχαν λήψει…και όλα μέχρι τώρα πάνε καλά, διότι ως θεατής λέω, αχ, μωρέ τον καημένο, τι να κάνει κι αυτός ο κακομοιρούλης, αφού έτσι του τα ‘φερε η μοίρα, τουλάχιστον να ζήσει αυτός καλά με το γκομενάκι κι εμέις καλύτερα. ΧΑ! Σας γελάσανε! Η ταινία δεν τελειώνει εδώ! Ο ήρωας μας πρέπει να υποστεί ακόμα πολλά βάσανα: το γκομενάκι θα τον παρατήσει ή/και θα τον εκβιάζει ότι θα τα πει όλα στον άντρα/στην γυναίκα του, το παιδί χειροτερεύει και χρειάζεται επειγόντως μία πανάκριβη και πολύ επικύνδινη εγχείρηση, τσακώνεται με τον/την σύζυγο, αποκαλύπτεται η αλήθεια, όλο και κάποια κλοπή/κατάχρηση/απατεωνιά θα κάνει για να βρει χρήματα να πληρώσει τον εκβιασμό και την εγχείρηση κ.ο.κ.. Και ερωτώ: γιατί εμένα να με ενδιαφέρουν όλα αυτά;; Γιατί να με ενδιαφέρεις εσύ ρε ρεζίλη άνθρωπε που κάθεσαι και κλαίγεσαι και τα ρίχνεις όλα στην αδυσώπητη μοίρα;; Εσύ από μόνος σου έβαλες τα χεράκια σου και έβγαλες τα ματάκια σου, εγώ γιατί να την πληρώσω;;

Πάρ’τε το χαμπάρι εσείς εκεί στα στούντιο και στις εταιρείες: nobody cares!!

( και για να μιλήσω συγκεκριμένα, ορίστε μερικά παραδείγματα: Derailed, Breaking and entering, Closer)