Archive for Συγκριτικά

Ποιο το νόημα;


Αισιόδοξος:

Το ποτήρι είναι μισογεμάτο.

Απαισιόδοξος:

Το ποτήρι είναι μισοάδειο.

Μηδενιστής:

Το ποτήρι δεν είναι γεμάτο, οπότε ποιο το νόημα;

 

Σκόρπιες σκέψεις περί ομορφιάς.


Τι είναι όμορφο; Ποιος; Ποια; Γιατί μου αρέσεις σήμερα, αλλά αύριο δεν θέλω ούτε να σε βλέπω; Αυτά με προβλημάτισαν σήμερα, ανήμερα Χριστούγεννα, μετά από ένα μεσημεριανό θεσπέσιας γεμιστής γαλοπούλας και επιδόρπιο φοντύ σοκολάτας. Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει που λένε. Άσε που η θεματική «Χριστούγεννα» και «τοπ τάδε του 2010» είναι πολύ κλισέ.

Λοιπόν, είναι περίεργο πως τελικά η αντίληψη του όμορφου δεν είναι κάτι απλώς υποκειμενικό, αλλά καθορίζεται σχεδόν απόλυτα από το εκάστοτε σημείο αναφοράς. Κρίνουμε δηλαδή αν κάτι είναι όμορφο ή όχι συγκρίνοντάς το με κάτι άλλο. Αν αλλάξει αυτό το κάτι άλλο, τότε πιθανότατα θα αλλάξει και η κρίση μας.

Το σημείο αναφοράς όμως, δεν είναι απαραίτητα και θετικό. Δεν είναι δηλαδή απαραιτήτως και πρότυπο ομορφιάς. Μπορεί να αποτελεί πρότυπο ασχήμιας. Κρίνεις δηλαδή ότι κάνει είναι όμορφο επειδή δε μοιάζει σε αυτό που εσύ έχεις στο μυαλό σου ως άσχημο.

Ένα χτένισμα, ας πούμε, είναι ωραίο, επειδή σου θυμίζει την Γκρέις Κέλι, ή επειδή ΔΕΝ σου θυμίζει τη μάγισσα Φούρκα.

Έχοντας λοιπόν ο καθένας διαφορετικά σημεία αναφοράς, έχουμε καταλήξει στην παραδοχή ότι το όμορφο είναι υποκειμενικό ζήτημα. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Μία παραδοχή με την οποία συμφωνώ, ακόμα και στις περιπτώσεις όπου τα σημεία αναφοράς είναι μαζικά. Όπως ο Τζόνι Ντεπ για παράδειγμα. Σε ποια δεν αρέσει ο Τζόνι Ντεπ;!

Σαφώς, υπάρχουν κι άλλοι, πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν την κρίση μας, για παράδειγμα, τα πρότυπα του λαού στον οποίο ανήκουμε, η κοινωνική τάξη, η ηλικία, η μόρφωση, και διάφοροι ακόμα που αν τους αναφέρω το ποστ θα θυμίζει επικίνδυνα έκθεση τρίτης λυκείου. Και κάτι τέτοιο θα ήταν άσχημο. (ΤΣΟΥΠ, πρότυπο ασχήμιας, είδατε)

Καμιά φορά που λέτε, αυτά τα σημεία αναφοράς μπορεί να αλλάξουν. Ή να εμπλουτιστούν. Κι αυτό που κάποτε σου φαινόταν άσχημο τώρα να είναι πανέμορφο, ενώ αυτό που χθες είχε περισσή ομορφιά και χάρη, σήμερα να είναι θέαμα αποκρουστικό.

Είναι σημαντικό να είναι κανείς και κάτι όμορφο. Κανείς δεν θέλει να περιβάλλεται από ασχήμια, ανθρώπινη, υλική, πνευματική, πολιτιστική και τα ρέστα.

Μα όλα αυτά είναι απλώς σκόρπιες σκέψης μιας όχι-κι-άσχημης παραφαγωμένης ταπεινής κοπέλας που πέρασε τα ομορφότερα Χριστούγεννα των τελευταίων τουλάχιστον δέκα χρόνων.

Χρόνια πολλά και όμορφα!

ΠΩΛ!


Πωλ; Τι πωλ;  Πωλ ΜακΚαρτνευ; Πωλ Ραντ; Λες Πωλ μήπως;; Όχι! Πωλ:

Αυτή η ψηφοφορία δεν έχει καμία χρησιμότητα και δεν αντιπροσωπεύει καμία απολύτως άποψη. Απλώς ήθελα να δοκιμάσω την τσαχπινιά του poll…Enjoy and vote!!

2012 VS The Day After Tomorrow


Επιτέλους αποφάσισα να γράψω κάτι ουσιαστικό για κάποια ταινία και αποφάσισα να ξεκινήσω με ένα από τα αγαπημένα μου θέματα: τις ταινίες καταστροφής! Πρόσφατα λοιπόν βγήκε στις αίθουσες η νέα ταινία του Ronald Emmerich, 2012. Πολλά έχουν ακουστεί γι’αυτή και εγώ δεν πρόκειται να σας πρήξω κι άλλο γι’αυτη. Θέλω όμως να την συγκρίνω με μία άλλη ταινία του ίδιου σκηνοθέτη, το Μετά την επόμενη μέρα ( The Day After Tomorrow). Η ταινία αυτή είναι η αγαπημένη μου αυτού του είδους, και μάλιστα μετανιώνω που δεν την είδα την πρώτη φορά σε αίθουσα αλλά τη νοίκιασα σε DVD. ( αστείο περιστατικό: πρώτη φορά την είδα παρέα με τη μητέρα μου, η αντίδραση της οποίας όταν τελείωσε η ταινία ήταν η εξής: «πωπω, πρέπει να πάρουμε κονσέρβες!!»)

Και οι δύο αυτές ταινίες πραγματεύονται οικολογικά ζητήματα, όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η υπερθέρμανση, η διαταραχή των εποχών κτλ κτλ κτλ. Το 2012 σε συνδυασμο με τις φήμες περί καταστροφής του κόσμου ναι, σωστά μαντέψατε, το 2012. Στο Μετά την επόμενη μέρα όλα αυτά οδηγούν σε άλλη μία εποχή παγετώνων, με πολλόυς πάγους και κρύο και καράβια στη στεριά και λύκους και ηρωικούς γονείς και διάφορα κλισέ αλλά πάντα με σασπένς και ζόρι.  Εδώ μάλλον πρέπει να κάνω μια επεξήγηση, τι εννοώ όταν μιλάω για ζόρι. Εννοώ την αίσθηση που σου προκαλούν ορισμένες ταινίες και σε συναρπάζουν τόσο που νιώθεις σαν να βιώνεις και εσύ τις καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες της ταινίας. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι η τάση να αρπάξεις τον διπλανό σου ή την καρέκλα σου ή ο, τι άλλο σου βρίσκεται πρόχειρο όσο πιο σφιχτά μπορείς και να φωνάξεις, ανάλογα με την περίσταση φυσικά, «ΠΗΔΑ, ΠΗΔΑ!!», «ΓΡΗΓΟΡΑ, ΚΟΥΝΗΣΟΥ ΒΛΑΚΑ, ΘΑ ΠΕΣΕΙ!!!», «ΠΙΣΩ ΣΟΥ, ΚΟΙΤΑ ΠΙΣΩ ΣΟΥ» ή κάτι σχετικό. Στο 2012 οι καταστροφές είναι κυρίως σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων, νεροποντές, τέτοια, πιο ζεστά, πιο στεγνά και πιο θεαματικά. Και αυτή η ταινία σε συναρπάζει και σε ζορίζει, ειδικά τις πολλές στον αριθμό φορές που ο Τζον Κιούζακ παραλίγο να μην την γλιτώσει αλλά μέχρι να την γλιτώσει εσένα σου ‘χει βγει η ψυχή. Όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο καλή όσο η πρώτη.

Αυτό που κάνει το Μετά την επόμενη μέρα πολύ καλύτερο από το 2012 είναι πρώτα-πρώτα το κρύο. Είμαι χειμωνιάτικος τύπος και μ’αρέσει να κρυώνω! Δεύτερον, είναι πιο ελπιδοφόρο. Τόσος κόσμος επέζησε απ’τον παγετώνα στο τζάμπα, από μόνος του, επειδή σκέφτηκε πωωω, θα κάνει κρύο, ας πάρω καμιά κουβέρτα παραπάνω. Μου τη σπάει όταν η επιβίωση του ανθρώπινου είδους εξαρτάται από κάποια κυβέρνηση, πόσο μάλλον όταν αυτή η κυβέρνηση σου ζητάει να πληρώσεις κιόλας!! Επίσης, ο πρωταγωνιστής στο 2012 είναι ο τυπικός κακομοίρης-μίζερος-κάποτε πετυχημένος-αλλά όχι πια-χωρισμένος-απαισιόδοξος τύπος που ακόμα κι όταν ενσαρκώνεται από τον Κιούζακ, σου σπάει τα νεύρα. Ενώ ο επιστήμονας που ανακαλύπτει το πρόβλημα, προειδοποιεί τον κόσμο, την λέει στην προαναφερθείσα κυβέρνηση και τρέχει να σώσει τον γιο του διασχίζοντας με τα πόδια τις ΗΠΑ, ε, είναι πιο συμπαθητικός. Επιπλέον, ο νέος είναι ωραίος (Τζέικ Γκίλενχαλ) ακόμα κι αν ο παλιός είναι αλλιώς ( Τζον Κιούζακ). Τέλος, όπως και να το κάνουμε προτιμώ να βλέπω μια ταινία με έξυπνους και ψύχραιμους ήρωες, παρά με πανικοβλημένους μισότρελους που μέσα στον πανικό του τέλους του κόσμου μιλάνε για πλαστικές στήθους. Εδώ ο κόσμος καίγεται-κυριολεκτικά- και το μαλλί χτενίζεται-επίσης κυριολεκτικά.

Συνοψίζοντας, ωραία, πολύ ωραία τα μπαμ-μπουμ, οι εκρήξεις, η λάβα και η φωτιά, αλλά ο πάγος είναι πολύ καλύτερος. Iceman μαζί σου, Human torch κάτσε στ’αβγά σου.