Archive for Σινεμά

I am your biggest fan λέμε.


Και που λες καθόμανε ένα βράδυ κάποτες στα ίντερνετς και βαριόμανε. Κοιτάζω την ώρα και ήντο Πέμπτη. Και αναφωνώ «Ω! Έχει Σινεμανία στην ετρία!». Και ανάβω την τιβί και στρώνομαι. Το θέμα της εκπομπής ήταν «cult ελληνικός κινηματογράφος» ή κάπως έτσι. Το’πιασες το υποεννοούμενο.

Κατ’ρχάς η Σινεμανία, σε περίπτωση που δεν ξέρεις, είναι μία εκπομπή που κάνει κυρίως θεματικά αφιερώματα σε ταινίες. Ελάχιστος ουσιώδης σχολιασμός, χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση και εμβάθυνση στις ταινίες, ενίοτε με κανα-δυο διάσημους να λένε τη γνώμη τους, απαίσιο σκηνικό, και πολλά αποσπάσματα από τις ταινίες. Δεν είναι κακή εκπομπή, απλώς πολύ περιορισμένη.

Κι εκεί λεπόν που χαζογελούσα με αποσπάσματα από καλτ εητίλες και ατάκες τύπου «Κούλα μ’ακούς;  Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος» και «Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols! Γκέγκε;«, ΤΣΟΥΠ! Τι προβάλει ο τιτανομέγιστος ο Γούλιας;! Τον «Πανίσχυρο Μεγιστάνα των Ninja»! Και μετά το «Blair Kitch Project»! Και το «James Δοντ – Επιχείρησις  Ρωσομπλιετ»! Και κάπου εκεί μου κόπηκε το γέλιο. Σκάλωσα. Εκστασιάστηκα. Και συνέχισα να γελώ ακόμα πιο δυνατά.

Τα ταινιάκια αυτά που λέτε, και πολλά ακόμα, είναι φτιαγμένα από κάτι τυπάκια δουλειά-δεν-είχε-ο-διάολος-γύριζε-φιλμάκια. Είναι ανεξάρτητα, νόου ή λόου μπάτζετ, με ερασιτέχνες δημιουργούς ή, αν όχι ερασιτέχνες, νέους και άπειρους ακόμα, οι οποίοι με τον καιρό οργανώθηκαν σε ομάδες, ας πούμε οι OtiNaNaiProductions και οι Nostalgeek Films, και κούτσα κούτσα γινήκανε πολλοί. Και μαζευτήκανε και φτιάξανε μια «ομπρέλα» για όλες αυτές τις ομάδες, την Chainfree.

Να μην τα πολυλογώ, οι δημιουργοί αυτοί είτε βγάζουν το άχτι τους, είτε κάνουν το χόμπυ τους, είτε χτίζουν καριέρα στον κινηματογράφο, έχουν φτιάξει και φτιάχνουν ταινίες μικρού κατά κύριο λόγο μήκους, οι οποίες είναι πλούσιες σε χιούμορ, σαρκασμό και αυτοσαρκασμό, αγάπη για το σινεμά, φόρους τιμής, ενίοτε και προβληματισμό.

Κάποιες έχουν γυριστεί με περίσσεια προχειρότητα. Κακής ποιότητας εικόνα, ήχος, μοντάζ, υποκριτική, ανύπαρκτο σενάριο, αστάθεια, ζαλάδα, ίλιγγος και τα σέα. Βλέπονται ευχάριστα όμως. Να δεις που μια μέρα θα θεωρούνται θρυλικές ξέρωγω και σπάνιες και όποιος τις έχει δει θα θεωρείται πολύ μπαντ-ας σινεφίλ.

Τα τυπάκια, λεπόν, μαγειρεύουν κι άλλα φιλμάκια αζ γουί σπικ και, προσωπικά, τα περιμένω πώς και πώς. Λεπτομέρειες αν θέλετε έχει στο site της Chainfree ή της κάθε ομάδας.

Τελευταίως εντόπισα και εντελώς τυχαία μερικούς από δαύτους στα sites κοινωνικής δικτύωσης. Τελικά δίκιο έχουν που λένε ότι τα ίντερνετς σε φέρνουν πιο κοντά στους διάσημους. Οκέυ, δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, αλλά τέλος πάντων, τους ήξερα χωρίς να τους έχω γνωρίσει, δεν εντάσσεται κάτι τέτοιο στον ορισμό του «διάσημος»; Ενθουσιάστηκα όταν κατάλαβα τι παίζει. Δεν είμαι γκρούπι, ούτε τρελή φαν, αλλά είναι πάντα ιδιαίτερα ικανοποιητικό και συναρπαστικό να έχεις τη δυνατότητα να μιλάς με δημιουργούς έργων που εσύ θαύμασες και απόλαυσες.

Κάπου εδώ οφείλω να δηλώσω ότι δε με πλήρωσε κανείς τους για να τα γράψω αυτά. Αλλά το καλό πράγμα να λέγεται. Και να διαφημίζεται. Και μακάρι αυτά τα παιδιά να είναι το κινηματογραφικό μέλλον της χώρας, μπας και ανανήψει λιγάκι η βιομηχανία. Καλές οι σεξοκωμωδίες με όλους τους διάσημους Έλληνες ηθοποιούς στο κάστιν, αλλά πόσες τέτοιες αντέχονται;

Love.

Your biggest fan.

Advertisements

Εβδομάδα Χίτσκοκ


Πριν μία βδομάδα ακριβώς, την περασμένη Δευτέρα, συγύριζα τα dvd μου. Έχω πολλά, μερικά αυθεντικά και μερικά από εφημερίδες. Και είμαι και τεμπέλα και αργοσυγύριστη, οπότε από τη στιγμή που θα τα αποκτήσω μέχρι τη στιγμή που θα τα τακτοποιήσω μπορεί να περάσουν μήνες κι αυτά να συσσωρεύονται ατάκτως στο έπιπλο. Καθώς τακτοποιούσα λοιπόν, έπεσα πάνω σε μία συλλογή ταινιών του Χίτσκοκ που έδινε κάποτε Το Βήμα. Και αποφάσισα να τη δω, ολόκληρη. Για την ακρίβεια, αποφάσισα να αφιερώσω ολόκληρη την εβδομάδα στον Χίτσκοκ. Και αυτό έκανα.

Μέσα σ’αυτή την εβδομάδα είδα εφτά ταινίες του και παλαιότερα είχα δει άλλες τρεις. Αθροιστικά, έχω δει ως τώρα δέκα από τις πενήντα τρεις ταινίες που έχει γυρίσει. Το συμπέρασμά μου είναι το εξής. Δίκαια τον αποκαλούν «Δάσκαλο του σασπένς», δίκαια θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου, δίκαια θεωρείται πρωτοπόρος και δικαιωματικά έχει επηρεάσει τόσους μεταγενέστερους σκηνοθέτες. Δεν θα επιχειρηματολογήσω. Θα σας πω να δείτε κι εσείς μία ταινία του, μία, οποιαδήποτε αρκεί, και θα συμφωνήσετε.

Οι ταινίες:

-The Birds (1963)

Πουλιά. Πολλά και ‘μοβόρικα κι αγριεμένα. Ίσως ό,τι πλησιέστερο σε splatter γύρισε ποτέ. Αλλάζει τον τρόπο που βλέπετε τις δεκαοχτούρες στα σύρματα.

-The trouble with Harry (1955)

Μαύρη κωμωδία, από αυτές που είναι όντως μαύρες και μακάβριες και όντως κωμωδίες και σου βγάζουν το γέλιο αβίαστα. Με δυο δόσεις ρομάντζου για να διατηρείται η ελαφρότητα και ένα πτώμα που θάβεται και ξεθάβεται διαρκώς.

-Dial M for Murder (1954)

Σύζυγος προσπαθεί να ξεπαστρέψει σύζυγο. Γυρίστηκε και μέτριας ποιότητας remake με τον Μάικλ Ντάγκλας και την Γκουίνεθ Πάλτροου. Τι να φτουρίσει τώρα η Πάλτροου μπροστά στην Γκρέις Κέλυ…

-Rope (1948)

Δύο νεαροί φιλοδοξούν να πετύχουν την τέλεια δολοφονία. Εύστοχο σχόλιο στο πόσο αλαζονική μπορεί να γίνει η συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε άλλον άνθρωπο.

-Shadow of a doubt (1943)

Αυτή είναι, λέει, η αγαπημένη ταινία του ίδιου του Χίτσκοκ. Λοιπόν, εμένα δε μου άρεσε και τόσο. Στο πρώτο κομμάτι της βλέπουμε την, ελαφρώς τραβηγμένη και λιγάκι αρρωστημένη, σχέση της νεαρής Τσάρλι με τον θείο της τον Τσάρλι. Μετά, βλέπουμε την Τσάρλι να ανακαλύπτει να ένοχα μυστικά του μπάρμπα της, και στο τρίτο και τελευταίο κομμάτι, και το πιο ενδιαφέρον, ο θείος Τσάρλι αλλάζει εντελώς στάση απέναντι στην ανιψιά του και γίνεται το έλα να δεις. Μεγάλη δόση ρομάντζου εδώ, το οποίο βρήκα εντελώς περιττό.

-Suspicion (1941)

Υποψίες. Η σύζυγος υποψιάζεται ότι ο μικροαπατεώνας σύζυγός της είναι και δολοφόνος. Ο Χίτσκοκ αποδεικνύεται άλλη μια φορά μάστορας και ο Κάρι Γκραντ αποδεικνύεται…Δεν ξέρω τι αποδεικνύεται, αλλά σίγουρα ήταν κούκλος και τον ερωτεύτηκα. Και μη μου πείτε περί νεκρούς κι αηδίες, όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ. (Αχ.!)

-Family plot (1976)

Κύκνειο άσμα του Χίτσκοκ. Δεν το’χε σκοπό, απλώς δεν πρόλαβε να γυρίσει επόμενη. Μαύρη κωμωδία επίσης, με το στοιχείο του σασπένς εξαιρετικά έντονο. Ειδικά με την σκηνή στο αυτοκίνητο, από τη μία δακρύζεις από τα γέλια και συγχρόνως, από την άλλη, αγωνιάς για την κατάληξή της.

Αυτές είναι οι εφτά της Εβδομάδας Χίτσκοκ. Οι άλλες τρεις είναι: Psycho (1960), Vertigo (1958) και The man who knew too much (1956).

Οι ταινίες του Χίτσκοκ είναι αυτό ακριβώς που όλες οι ταινίες θα έπρεπε να είναι. Ψυχαγωγικές, αλλά όχι ρηχές.  Βλέπονται εύκολα, χωρίς να είναι εύκολες. Διεγείρουν το συναίσθημα και τη σκέψη με μέθοδο και τακτική, όχι με φτηνά κόλπα και μασημένες τροφές.

Πραγματικά, ένας Μάστορας.

Η προέλευση της αγάπης.


Να μια ιστορία για το πώς προέκυψε η αγάπη.

Όταν η Γη ήταν ακόμα επίπεδη και τα σύννεφα φτιαγμένα από φωτιά, όταν τα βουνά έφταναν ως τον ουρανό και καμιά φορά ακόμα πιο ψηλά, άνθρωποι τριγυρνούσαν σ’αυτήν και έμοιαζαν με μεγάλα βαρέλια που κυλούσαν. Είχαν δύο ζευγάρια χέρια και δύο ζευγάρια πόδια. Είχαν δύο πρόσωπα σ’ένα τεράστιο κεφάλι, για να βλέπουν τα πάντα γύρω τους και να μιλούν ενώ διαβάζουν. Και δεν ήξεραν τίποτα για την αγάπη.

Υπήρχαν τρία φύλα τότε. Το ένα έμοιαζε με δυο άντρες κολλημένους πλάτη με πλάτη. Ήταν οι γιοί του Ήλιου. Παρόμοιο σχήμα και εύρος είχαν οι κόρες της Γης. Αυτές έμοιαζαν με δύο γυναίκες τυλιγμένες σε μία. Και τα παιδιά του Φεγγαριού, σαν το πιρούνι με το κουτάλι, ήταν λίγο Ήλιος, λίγο Γη, λίγο κόρη, λίγο γιος.

Και τότε οι θεοί φοβήθηκαν τη δύναμή τους και την περίφρονήσή τους γι’αυτούς. Ο Θωρ είπε «Θα τους σκοτώσω όλους με το σφυρί μου, όπως έκανα με τους γίγαντες». Αλλά ο Δίας απάντησε «όχι, άσε εμένα καλύτερα. Θα χρησιμοποιήσω τις αστραπές μου σαν ψαλίδια, όπως τότε που έκοψα τα πόδια από τις φάλαινες και μετέτρεψα τους δεινόσαυρους σε σαύρες». Και άρπαξε μερικούς κεραυνούς, γέλασε δυνατά και είπε «Θα τους χωρίσω τσακ στη μέση, θα τους κόψω στα δύο». Σύννεφα βροχής μαζεύτηκαν στον ουρανό, σαν πύρινες σφαίρες. Και ο ουρανός έβρεξε φωτιά, αστραπές και κεραυνούς, και σαν την κοφτερή λεπίδα του ξυραφιού έσκισαν τη σάρκα των παιδιών του Ήλιου, του Φεγγαριού και της Γης.

Ένας Ινδός θεός τότε έραψε την πληγή σε μία μικρή οπή και την έφερε στην κοιλιά μας για να μας θυμίζει το τίμημα που πληρώσαμε. Και ο Όσιρις και οι άλλοι θεοί του Νείλου έφεραν καταιγίδα και θύελλα για να μας διασκορπίσουν παντού. Πλημμύρα ανέμου και βροχής  και θάλασσα παλιρροιακών κυμάτων, μας ξέβρασαν μακριά.

Αν δεν πειθαρχήσουμε θα μας ξανακόψουν στη μέση. Θα χοροπηδάμε εδώ κι εκεί στο ένα πόδι, θα βλέπουμε με ένα μάτι.

Την τελευταία φορά που σε είδα, μόλις είχαμε χωριστεί στα δύο. Με κοιτούσες και σε κοιτούσα. Κάτι μου θύμιζες αλλά δε μπορούσα να σε αναγνωρίσω. Είχες αίμα στο πρόσωπό σου κι εγώ είχα αίμα στα μάτια μου. Αλλά μπορούσα να ορκιστώ από την έκφραση του προσώπου σου πως ο πόνος στην ψυχή σου ήταν ο ίδιος με αυτόν στην δικιά μου. Είναι ο πόνος που περνάει μέσα από την καρδιά. Τον λέμε αγάπη.

Κι έτσι τύλιξε ο ένας τα χέρια του γύρω από τον άλλο και αγκαλιαστήκαμε σφιχτά, προσπαθώντας να ενώσουμε πάλι τους εαυτούς μας.

Είναι λυπητερή ιστορία το πώς ένα κρύο σκοτεινό απόγευμα, πριν από πολύ καιρό, με το πανίσχυρο χέρι του Δία , γίναμε αυτά τα μοναχικά δίποδα πλάσματα. Είναι η ιστορία της αγάπης.

The origin of love.

When the earth was still flat,
And the clouds made of fire,
And mountains stretched up to the sky,
Sometimes higher,
Folks roamed the earth
Like big rolling kegs.
They had two sets of arms.
They had two sets of legs.
They had two faces peering
Out of one giant head
So they could watch all around them
As they talked; while they read.
And they never knew nothing of love.
It was before the origin of love.

The origin of love

And there were three sexes then,
One that looked like two men
Glued up back to back,
Called the children of the sun.
And similar in shape and girth
Were the children of the earth.
They looked like two girls
Rolled up in one.
And the children of the moon
Were like a fork shoved on a spoon.
They were part sun, part earth
Part daughter, part son.

The origin of love

Now the gods grew quite scared
Of our strength and defiance
And Thor said,
«I’m gonna kill them all
With my hammer,
Like I killed the giants.»
And Zeus said, «No,
You better let me
Use my lightening, like scissors,
Like I cut the legs off the whales
And dinosaurs into lizards.»
Then he grabbed up some bolts
And he let out a laugh,
Said, «I’ll split them right down the middle.
Gonna cut them right up in half.»
And then storm clouds gathered above
Into great balls of fire

And then fire shot down
From the sky in bolts
Like shining blades
Of a knife.
And it ripped
Right through the flesh
Of the children of the sun
And the moon
And the earth.
And some Indian god
Sewed the wound up into a hole,
Pulled it round to our belly
To remind us of the price we pay.
And Osiris and the gods of the Nile
Gathered up a big storm
To blow a hurricane,
To scatter us away,
In a flood of wind and rain,
And a sea of tidal waves,
To wash us all away,
And if we don’t behave
They’ll cut us down again
And we’ll be hopping round on one foot
And looking through one eye.

Last time I saw you
We had just split in two.
You were looking at me.
I was looking at you.
You had a way so familiar,
But I could not recognize,
Cause you had blood on your face;
I had blood in my eyes.
But I could swear by your expression
That the pain down in your soul
Was the same as the one down in mine.
That’s the pain,
Cuts a straight line
Down through the heart;
We called it love.
So we wrapped our arms around each other,
Trying to shove ourselves back together.
We were making love,
Making love.
It was a cold dark evening,
Such a long time ago,
When by the mighty hand of Jove,
It was the sad story
How we became
Lonely two-legged creatures,
It’s the story of
The origin of love.
That’s the origin of love.

[από την ταινία Hedwig and the Angry Inch]