Archive for Κορυφαία

When I wake up I’m doing a somersault for the ones that never dared to speak my name.


«Somersault» -I Got You On Tape

And I never drank alcohol

And I never got high

It was the end of a hundred years that took me by surprise

What I thought to be dangerous

On the verge of a smile

Turning out to be nothing more than hiss and overdrive

And there’s nothing or no one that powerful

And the light that shines upon you says the same

When I wake up I’m doing a somersault

For the ones who never dared to speak my name

I am shy and mysterious

When I say my goodbyes

When I part with the ones I’ve come to love throughout my life

When the times are miraculous

When I stop to think twice

When I sleep in the bushes next to where the treasure lies

Where the devil

In the words that you speak to me

When there’s nothing left and we are at the end

In the heavens you laugh at me secretly

Where it echoes over and over again

And there’s nothing or no one that powerful

And the light that shines upon you says the same

When I wake up I’m doing a somersault

For the ones who never dared to speak my name

Εβδομάδα Χίτσκοκ


Πριν μία βδομάδα ακριβώς, την περασμένη Δευτέρα, συγύριζα τα dvd μου. Έχω πολλά, μερικά αυθεντικά και μερικά από εφημερίδες. Και είμαι και τεμπέλα και αργοσυγύριστη, οπότε από τη στιγμή που θα τα αποκτήσω μέχρι τη στιγμή που θα τα τακτοποιήσω μπορεί να περάσουν μήνες κι αυτά να συσσωρεύονται ατάκτως στο έπιπλο. Καθώς τακτοποιούσα λοιπόν, έπεσα πάνω σε μία συλλογή ταινιών του Χίτσκοκ που έδινε κάποτε Το Βήμα. Και αποφάσισα να τη δω, ολόκληρη. Για την ακρίβεια, αποφάσισα να αφιερώσω ολόκληρη την εβδομάδα στον Χίτσκοκ. Και αυτό έκανα.

Μέσα σ’αυτή την εβδομάδα είδα εφτά ταινίες του και παλαιότερα είχα δει άλλες τρεις. Αθροιστικά, έχω δει ως τώρα δέκα από τις πενήντα τρεις ταινίες που έχει γυρίσει. Το συμπέρασμά μου είναι το εξής. Δίκαια τον αποκαλούν «Δάσκαλο του σασπένς», δίκαια θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου, δίκαια θεωρείται πρωτοπόρος και δικαιωματικά έχει επηρεάσει τόσους μεταγενέστερους σκηνοθέτες. Δεν θα επιχειρηματολογήσω. Θα σας πω να δείτε κι εσείς μία ταινία του, μία, οποιαδήποτε αρκεί, και θα συμφωνήσετε.

Οι ταινίες:

-The Birds (1963)

Πουλιά. Πολλά και ‘μοβόρικα κι αγριεμένα. Ίσως ό,τι πλησιέστερο σε splatter γύρισε ποτέ. Αλλάζει τον τρόπο που βλέπετε τις δεκαοχτούρες στα σύρματα.

-The trouble with Harry (1955)

Μαύρη κωμωδία, από αυτές που είναι όντως μαύρες και μακάβριες και όντως κωμωδίες και σου βγάζουν το γέλιο αβίαστα. Με δυο δόσεις ρομάντζου για να διατηρείται η ελαφρότητα και ένα πτώμα που θάβεται και ξεθάβεται διαρκώς.

-Dial M for Murder (1954)

Σύζυγος προσπαθεί να ξεπαστρέψει σύζυγο. Γυρίστηκε και μέτριας ποιότητας remake με τον Μάικλ Ντάγκλας και την Γκουίνεθ Πάλτροου. Τι να φτουρίσει τώρα η Πάλτροου μπροστά στην Γκρέις Κέλυ…

-Rope (1948)

Δύο νεαροί φιλοδοξούν να πετύχουν την τέλεια δολοφονία. Εύστοχο σχόλιο στο πόσο αλαζονική μπορεί να γίνει η συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε άλλον άνθρωπο.

-Shadow of a doubt (1943)

Αυτή είναι, λέει, η αγαπημένη ταινία του ίδιου του Χίτσκοκ. Λοιπόν, εμένα δε μου άρεσε και τόσο. Στο πρώτο κομμάτι της βλέπουμε την, ελαφρώς τραβηγμένη και λιγάκι αρρωστημένη, σχέση της νεαρής Τσάρλι με τον θείο της τον Τσάρλι. Μετά, βλέπουμε την Τσάρλι να ανακαλύπτει να ένοχα μυστικά του μπάρμπα της, και στο τρίτο και τελευταίο κομμάτι, και το πιο ενδιαφέρον, ο θείος Τσάρλι αλλάζει εντελώς στάση απέναντι στην ανιψιά του και γίνεται το έλα να δεις. Μεγάλη δόση ρομάντζου εδώ, το οποίο βρήκα εντελώς περιττό.

-Suspicion (1941)

Υποψίες. Η σύζυγος υποψιάζεται ότι ο μικροαπατεώνας σύζυγός της είναι και δολοφόνος. Ο Χίτσκοκ αποδεικνύεται άλλη μια φορά μάστορας και ο Κάρι Γκραντ αποδεικνύεται…Δεν ξέρω τι αποδεικνύεται, αλλά σίγουρα ήταν κούκλος και τον ερωτεύτηκα. Και μη μου πείτε περί νεκρούς κι αηδίες, όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ. (Αχ.!)

-Family plot (1976)

Κύκνειο άσμα του Χίτσκοκ. Δεν το’χε σκοπό, απλώς δεν πρόλαβε να γυρίσει επόμενη. Μαύρη κωμωδία επίσης, με το στοιχείο του σασπένς εξαιρετικά έντονο. Ειδικά με την σκηνή στο αυτοκίνητο, από τη μία δακρύζεις από τα γέλια και συγχρόνως, από την άλλη, αγωνιάς για την κατάληξή της.

Αυτές είναι οι εφτά της Εβδομάδας Χίτσκοκ. Οι άλλες τρεις είναι: Psycho (1960), Vertigo (1958) και The man who knew too much (1956).

Οι ταινίες του Χίτσκοκ είναι αυτό ακριβώς που όλες οι ταινίες θα έπρεπε να είναι. Ψυχαγωγικές, αλλά όχι ρηχές.  Βλέπονται εύκολα, χωρίς να είναι εύκολες. Διεγείρουν το συναίσθημα και τη σκέψη με μέθοδο και τακτική, όχι με φτηνά κόλπα και μασημένες τροφές.

Πραγματικά, ένας Μάστορας.

Beat the Devil’s Tattoo


New by the Black Rebel Motorcycle Club! (I do love his sideburns!)

You have forsaken all the love youve taken
Sleeping on a razor, theres nowhere left to fall
Your bodys aching, every bone is breaking
Nothing seems to shake it, it just keeps holding on
Ah ah ah ah

Your soul is able, death is all you cradle
Sleeping on the nails, theres nowhere left to fall
You have admired, every man desires
Everyone is king when theres no one left to pawn
Ah ah ah ah

There is no peace here, war is never cheap here
Love will never meet it, it just gets sold for parts
You cannot fight it, all the world denies it
Open up your eyelids and let your demons run
Ah ah ah

I thread the needle through, you beat the devils tattoo
I thread the needle through, you beat the devils tattoo

Μητέρα σιωπή.Νο2 (οι στίχοι)


Ο χορός των δειλών.

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
μη σας τρομάζει η καινούργια της όψη
θα σας δεχτεί δεν θα σας διώξει
αν κρατηθείτε όπως πρέπει βουβοί

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
τώρα που αλλού δεν μπορείτε να πάτε
τώρα που μάθατε ξανά ν’ αγαπάτε
το χαλαρό και υπνωτικό της κορμί

Φρόνιμοι όλοι
με υφός νικητών
διασκεδάστε
στον χορό των δειλών

Ξένοιαστοι όλοι
με παρελθόν πλαστό
ξαναδοθείτε
στον χορό των δειλών

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
κι αφήστε την για σας να διαλέξει
πόση ευτυχία ο καθένας ν’ αντέξει
στην αγκαλιά της που προσμένει ζεστή

Υποκλιθείτε στη μητέρα σιωπή
νιώστε από μέσα σας το τέλος να τρίζει
μ’ αυτή τη δύναμη που ξέρει να πνίγει
κάθε σας φόβο και κάθε κραυγή

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Μουσική: Γιώργος Καρράς

Μητέρα σιωπή.


ΠΦΦ!


Πόσος καιρός παίζει να’χει περάσει από το τελευταίο άρθρο; Κοντεύει μήνας…Αυτή η χαζοεξεταστική φταίει, είμαστε και φοιτήτριες πανάθεμά μας…(πληθυντικός της μεγαλειότητας) Ταινίες φυσικά βλέπω, και μουσική ακούω και έξω βγαίνω και γκάφες κάνω και ρεζίλι γίνομαι και μασκαράς ντύθηκα και απ’όλα. Χρόνο για να τα γράψω δε βρίσκω. Πάρ’τε λοιπόν τραγουδάκι από ταινία, μία από τις αγαπημένες μου, να ‘χετε να χαζεύετε!Και θα σας γράψω άλλη μέρα γι’αυτή!Υπόσχομαι!

Hedwig and the Angry Inch

Θρήνος.


Απόψε δεν θα γράψω για καμία ταινία, απόψε δεν θα παίξω με κανένα widget και καμία παροχή του WordPress. Απόψε θα θρηνήσω, αν και καθυστερημένα, ή μάλλον καλύτερα, ετεροχρονισμένα. Δεν πρόκειται να θρηνήσω κανέναν Michael Jackson, καμία Farrah Fawcett, κανέναν Κακαουνάκη, Λαμπράκη, Σεργιανόπουλο ή Heath Ledger. Εγώ θα θρηνήσω τους Madrugada.Όχι για τον Robert Buras, αλλά για τους Madrugada.

Μία από τις καλύτερες μπάντες της εποχής μας, μίας μουσικής εποχής που κυριαρχείται από ανθρώπους όπως η Μαντόνα (100 χρονών κι ακόμα τη θεωρούμε τζόβενο, κι εμέις αυτήν και αυτή τον εαυτό της), ο 50Cent (Get rich or die trying?? Seriously??!!?) και οι U2 (έλεος ρε άνθρωποι, αν σταματούσατε το γλείψιμο ίσως γράφατε και λίγη καλή μουσική!) Οι Madrugada ξεχώριζαν, όχι μόνο χάρη στην βαθιά και ονειρική φωνή του τραγουδιστή τους, Sivert Hoyem, αλλά και για τη θλιμμένη, νοσταλγική μουσική τους, τους μελαγχολικούς στίχους και την σύγχρονη έκφραση αυτού που παλιότερα έιχαν πει οι Rolling Stones, I can`t get no satisfaction. Και αν οι Rolling Stones μιλούσαν για σεξουαλική ικανοποιήση, οι Madrugada μιλούσαν για οποιαδήποτε ικανοποίηση, σεξουαλική, συναισθηματική, φιλίας, ελευθερίας, κοινωνική. Αν δεν τους έχετε ακούσει ποτέ και διαβάζετε πρώτη φορά για αυτούς εδώ, μη μπερδευτείτε. Δεν είναι κανένα emo συγκροτηματάκι που γουστάρει θάνατο και αυτοκαταστροφή. Εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους με τον πιο δημιουργικό τρόπο. Και μας αρέσει.

Τους θρηνώ λοιπόν, γιατί δεν υπάρχουν πια. Διαλύθηκαν τον Νοέμβρη του 2008, ύστερα από μία τελευταία περιοδία που έληξε στο Oslo Spektrum, στο Όσλο. Αιτία της διάλυσης τους ο θάνατος του κιθαρίστα τους, Robert Buras.

Θρηνώ επίσης γιατί δεν κατάφερα να τους δω όσο υπήρχαν ακόμα, επειδή δεν τους ήξερα τότε. Ακόμα ένας λόγος να θρηνώ λοιπόν. Τους έμαθα και τους αγάπησα πολύ αργά. Θρηνώ ακόμα γιατί ο Hoyem είναι 14 χρόνια μεγαλύτερός μου, ζει στη Νορβηγία και δεν θα με γνωρίσει ποτέ για να με ερωτευτεί και να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδάκια και να ζούμε όλοι μαζί στα βόρεια με τα μικρά καραφλά ελληνο-νορβηγά Hoyem-άκια μας.Τι να γίνει…

Σας αφήνω λοιπόν να θρηνίσετε μαζί μου ή, αν δε θέλετε, να ξεχάσετε αυτό το άρθρο. Εγώ πάντως πάω να ακούσω το «The Nightly Disease» και να προσπαθήσω να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πια.

Madrugada

Madrugada

Buras

Robert Buras

madrugada

Sivert Hoyem

Δισκογραφία:

  • Industrial Silence (1999)
  • The Nightly Disease (2001)
  • Grit (2002)
  • The Deep End (2005)
  • Live at Tralfamadore (2005)
  • Madrugada (2008)

ΥΓ.: Ένα πολύ ενδιαφέρον μπλογκάκι μιας συν-θαυμάστριας των Madrugada από το οποίο εμπνεύστηκα για το παρόν άρθρο («έμπνευση», έτσι λέμε τώρα το «α θέλω κι εγώ να γράψω έτσι!»)Bittersweet Electric

Αγία Γραφή


Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών

Ιδού...η Βίβλος των ταινιών Ζωντανών Νεκρών

THEY WON`T STAY DEAD!