Archive for Εν συντομία

Αγκαλίτσος


Ο σκύλος μου ο Καρχαρίας είναι 14 μηνών, ζυγίζει 30 κιλά, αν σηκωθεί στα δυο του πόδια φτάνει περίπου το 1,60 σε ύψος, και είναι ένας τεράστιος αγκαλίτσος.
Θέλει συνέχεια γούτσου και αγκαλίτσες.

Αν θέλει αγκαλίτσα, θα βάλει τη μουσούδα του στη μασχάλη μου.
Αν θέλει χάδια, θα μου σκουντήξει το χέρι με τη μύτη του.
Όταν με βλέπει, κουνάει την ουρά, γαβγίζει χαρούμενα, και χοροπηδάει.

Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν μπορούσαμε και οι άνθρωποι να το κάνουμε αυτό.

Χαίρεσαι που με βλέπεις, κουνάς ουρά, την βλέπω που κουνιέται, χαίρομαι, κουνάω κι εγώ την ουρά.

Και μετά τα φτιάχνουμε, και αγαπιόμαστε, και παντρευόμαστε, και κάνουμε δέκα παιδιά.

Ορίστε, θα έπρεπε όλοι να είμαστε σαν τον Καρχαρία.

Καρχαρίας

Advertisements

Ποιο το νόημα;


Αισιόδοξος:

Το ποτήρι είναι μισογεμάτο.

Απαισιόδοξος:

Το ποτήρι είναι μισοάδειο.

Μηδενιστής:

Το ποτήρι δεν είναι γεμάτο, οπότε ποιο το νόημα;

 

Εχθές τσακώθηκα με τα γράμματα.


39′ 1201915  187125171  31712124  12151315  125  1179812152018.  9182418  12017915  131  191  1411312171520125  125  191  317112121191.  51116624  162418  1319,  121520  591319  51419175199101  12151115  131  31712124  222417918  120171.  52224  1019  514519118199107,  1216151759  15  51451911819718  131  12713  101191111259  19η  211720197191  191520  101231  121520  125  191  317112121191  1019  131  125  10152359.  101199  1951915915  81  71913  16151120  1491015.  511169624  131  191  1411312171520125  1820131915121  125  191  317112121191.

Howl.


I try so hard to be cold

I try so hard to not show

I give you nothing to doubt and you doubt me

You give me all that you have but I don’t see

Now I know that my eyes must close here

Every word seems to feel like I don’t care

But you know that I am so confused and afraid

I just want you to be one true thing that don’t fade

I don’t wanna give up tomorrow

I just can’t understand why we’re going on

I try so hard to not be heard

I try so hard to not hurt

I give you nothing to doubt and you doubt me

You give me all that you have but I don’t see

I just can’t understand why we’re going on

I don’t wanna be sad, I don’t wanna be scared

I wait for you in silence

I see the road is long.

[Οι στίχοι είναι παραλλαγή και όχι οι πρωτότυποι στίχοι του τραγουδιού των BRMC]

Μαντινάδα.


Αγάπα με να σ’αγαπώ, θέλε με να σε θέλω, γιατί θε να’ρθει ένας καιρός να θες και να μη θέλω.

Άντε.

Κάτι παραπάνω από ένα τουίτ.


Τούτη ‘δω η σκέψη θαρρώ αξίζει κατιτίς παραπάνω από ένα απλό τουίτ.

Να τη λοιπόν.

Άμα έχεις χάσει πρόσωπα, το να χάνεις πράγματα χάνει κάπως τη σημαντικότητά του.

Αυτό ήταν. Κάτι παραπάνω από ένα τουίτ, κάτι λιγότερο από ένα ποστ.

Αυτό το ποστ δεν είναι για σένα.


Αυτό το ποστ δεν είναι για σένα. Δεν είναι ούτε για τα Χριστούγεννα, ούτε για τον έρωτα, ούτε για αίματα και έντερα, ούτε για το σινεμά και τη μουσική.

Αυτό το ποστ δε μιλάει για ένα μικρό ξωτικό. Δε μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα, ούτε μιλάει γι’ανθρώπους που τα’χουνε χαμένα.

Αυτό το ποστ δεν είναι για σένα.

Μιλάει για ένα κεφάλι καζάνι. Μιλάει για όνειρα απραγματοποίητα. Για το κενό που αφήνουν πίσω οι χαμένες ευκαιρίες. Οι λάθος επιλογές. Μιλάει για ανθρώπους νέους που δεν ξέρουν τι θέλουν. Αυτό το ποστ μιλάει για ανθρώπους χωρίς προορισμό. Που βαδίζουν στα τυφλά.

Προσπαθείς μα δεν έχεις καταλάβει πράγματα που σου είναι ξένα.

Αυτό το ποστ δεν είναι για σένα.

 

 

 

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει…


Τον τελευταίο καιρό το μυαλό μου υπολειτουργεί. Ή καλύτερα, δυσλειτουργεί. Ή υπολειτουργεί δυσλειτουργικά. Έχω βγάλει ταχύτητα και το ‘χω στο ρελαντί. Είναι χαμένο και το ψάχνω. Where is my mind? που λένε και οι Pixies.

Λόγοι πολλοί, δικαιολογία καμία. Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει, είπαν ο Γκόγκος κι ο Μπαγιαντέρας. Δεν είχαν κι άδικο.

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει

Η κάθε σκέψη μου κοντά σου τριγυρίζει

Δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι

Εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι

Μες στης ταβέρνας τη γωνιά για σένα πίνω

Για την αγάπη σου ποτάμια δάκρυα χύνω

Λυπήσου με μικρή και μη μ’αφήνεις μόνο

Αφού το ξέρεις πως για σένα μαραζώνω

Αχ παιχνιδιάρα πάψε τώρα τα γινάτια

Και μη μου κάνεις την καρδούλα μου κομμάτια

Με μια ματιά σου σαν μου ρίχνεις αχ πώς λιώνω

Μαζί σου ξέρεις τον ξεχνάω κάθε πόνο

Άστρα μη με μαλώνετε που κατουρώ τη νύχτα.


Το έχω ξαναπεί. Δεν τα πάω καλά με τους αποχαιρετισμούς. Τι λόγια να πω σε κάποιον που δεν ξαναδώ ποτέ; Για κάποιον που δεν θα ξαναδώ ποτέ; Δε μπορώ λέμε. Γι’αυτό θα χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια. Δεν είναι λόγια αποχαιρετισμού, είναι απλώς ατάκα τσαχπίνικια και χιουμοριστική, όπως κι αυτός.

Άστρα μη με μαλώνετε που κατουρώ τη νύχτα.

Από όλα όσα είχε πει δεν ξέρω κατά πόσο θα ήθελε να τον μνημονεύουμε γι’αυτά τα λόγια. Ως παρακαταθήκη δεν λένε και πολλά. Αλλά δε με νοιάζει, γιατί για μένα συμβολίζουν αυτόν στη ζωή μου. Τα καλοκαίρια στον μύλο, το Πάσχα στο Πεύκο, τις ρέγουλες, τους χοχλιούς τους ανεμολιαστούς, τον παππού μου. «Αδέρφι!»

Άστρα μη με μαλώνετε που κατουρώ τη νύχτα.

Θείε Γιώργο.

Καλά να περνάτε τ’ αδέρφια εκεί που σμίξατε τώρα.

Βροχή και αποχαιρετισμοί.


Ξύπνησα σήμερα κι έβρεχε. Ξύπνησα νωρίς ενώ είχα κοιμηθεί αργά. Φυσικά σηκώθηκα με τα χίλια ζόρια. Είχα να πάω να αποχαιρετήσω. Δεν τα πάω καλά με τους αποχαιρετισμούς.

Αμηχανία. Ξέχειλη, τρελή, κυριαρχική. Φυσικό επακόλουθο τα χαζά αστεία και οι άγαρμπες κινήσεις. Δεν τα πάω καλά με τους αποχαιρετισμούς λέμε. Μη μου ζητάς να πω δυο λόγια. Δεν ξέρω τι να πω, θα πω καμιά βλακεία. Δεν αποχαιρετώ ποτέ. Ακόμα και όταν φεύγω δε λέω «γεια», λέω «φιλάκια». Δε μπορώ να κάνω περίληψη της ζωής σου, ούτε να εκθειάσω τις χάρες σου κρύβοντας διακριτικά τα ελαττώματά σου. Είσαι και οι χάρες και τα ελαττώματά σου. Είσαι τόσα πράγματα, έχεις κάνει τόσα πράγματα, εγώ ούτε καν τα ξέρω όλα αυτά που έχεις κάνει, πώς θα μιλήσω για σένα; Και μάλιστα εν συντομία; Και να σε αποχαιρετήσω κιόλας; Δε μπορώ, δε μπορώ, δε μπορώ, δε μπορώ.

Και δεν θέλω κιόλας. Δεν θέλω να σε αποχαιρετήσω, δεν θέλω να φύγεις, δεν θέλω να αισθάνομαι το κενό που θα αφήσεις όταν θα φύγεις τελικά. Άσε που έχω παραλύσει από την αμηχανία. Γι’αυτό και θα χαχανίσω δυνατά στην πιο ακατάλληλη στιγμή, κι ας θυμώσεις, θα καταλάβεις. Με ξέρεις άλλωστε, πάντα αυτό κάνω.

Άμα θες θα σου μαγειρέψω, θα σου φτιάξω γλυκό, θα σε καθαρίσω, θα σε στολίσω. Θα οργανώσω δείπνο αποχαιρετιστήριο. Ή καφέ ή ποτό ή έξοδο ή μάζωξη μέσα. Αλλά στο τέλος μην περιμένεις να πω αντίο.

Θα σου πω «τα λέμε, φιλάκια». Και όταν θα φύγεις εγώ θα σε σκέφτομαι και θα σου μιλάω και στο μυαλό μου θα κάνουμε διαλόγους. Και θα μου δίνεις συμβουλές ή θα τσακωνόμαστε όπως πάντα. Θα μου λείψουν οι τσακωμοί μας.

Τα λέμε. Φιλάκια.

« Previous entries