Αστέρια ασθενοφόρα


Δεν εφημερεύω σήμερα, όχι.

Εφημέρευα όμως πριν λίγες μέρες.

Ήταν μία ήσυχη μέρα, λίγα περιστατικά, τίποτα το σοβαρό, ο επιμελητής μου στο δίπλα ιατρείο αχρείαστος, φάγαμε και σουβλάκια, κουβεντιάσαμε, χασομερίσαμε, πήγε η ώρα 11 το βράδυ, καληνυχτιστήκαμε.

Τσουπ, όμως, να σου το σοβαρό περιστατικό. Και να σου και το δεύτερο απανωτά.

Η ώρα είχε πάει 11μιση κι εμείς δεν είχαμε πλέον ασθενοφόρο. Κάπως έπρεπε να φτάσουν τα περιστατικά στο νοσοκομείο.

Κάπως έτσι βρέθηκα να πηγαίνω 2 παρά τα ξημερώματα με ασθενοφόρο άλλου Κέντρου Υγείας στο δεύτερο πλησιέστερο νοσοκομείο, που απέχει δύο ώρες από το δικό μου Κέντρο Υγείας, γιατί στο πρώτο πλησιέστερο νοσοκομείο, το οποίο απέχει μία ώρα από εμάς, δεν εφημέρευε παθολόγος.

Συνοδηγός, λοιπόν, εγώ στο ασθενοφόρο, με δύο βαριά περιστατικά και έναν συγγενή πίσω, ταξίδι δύο ώρων, ζάλη, ναυτία, τάση προς έμετο, νύστα, κούραση, παραισθήσεις, τρενάκι του τρόμου.

Έβλεπα φώτα στον δρόμο και νόμιζα πως ήταν αυτοκίνητα που κατευθύνονταν καταπάνω μας.

Φτάνουμε στο νοσοκομείο, η τάση προς γίνεται σκέτο έμετος, παραδίδω τα περιστατικά, ο οδηγός κάνει τσιγαράκι, αναχωρούμε.

Η ώρα 3μιση – 4 παρά. Στην διασταύρωση με κατεβάζει το ασθενοφόρο για να πάρω ταξί να επιστρέψω στην βάση μου. Εκατόν σαράντα θαρρώ η ταρίφα.

Συνοδηγός στο ταξί, νεφροειδές στο χέρι, ταξίδι δύο ωρών, ζάλη, ναυτία, τάση προς έμετο, νύστα, κούραση, παραισθήσεις.

Και αναμεταξύ της νύστας, της ναυτίας, και του στρες για τους ασθενείς, κοίταζα με νοητική διαύγεια μπροστά μου και έβλεπα να διασχίζουμε το Έρεβος, το απόλυτο σκοτάδι, την ίδια την Νύχτα, με μεγάλη ταχύτητα, στην απόλυτη ησυχία, και μόνο τα αστέρια πάνω από τα κεφάλια μας, άπειρα και αιώνια.

Ουρανός που εμπνέει την ποίηση και την επιστήμη και την θεολογία.

Έζησα έναν τέτοιον ουρανό, ποιος νοιάζεται για την ταλαιπωρία που έφαγα; Εγώ όχι.

Έχω να πληρωθώ εφημερίες 7 μήνες, δεν έχω πληρωθεί καμία διακομιδή, πλέον μας ζητάνε να πληρώνουμε τα ταξί από την τσέπη μας για να επιστρέφουμε από τέτοιες διακομιδές.

Οι συνθήκες δουλειάς είναι σκατένιες.

Μα η δουλειά μου είναι η πιο όμορφη δουλειά.

Εσύ αγνάντευσες ποτέ την ξαστεριά εν ώρα εργασίας;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: