6, μέρος δεύτερο: είμαστε ακόμα ζωντανοί


Βράδυ Δευτέρας, ώρα περασμένες 11, ώρα για ύπνο, μα έχω άλλες 8μιση σελίδες να βγάλω. Πρέπει να τις βγάλω.

Αύριο, άλλωστε, δεν έχω πρωινό ξύπνημα, τελειώσαν οι κλινικές, τέρμα η άσκηση, τέλος το 6ο έτος, πάνε τα μαθήματα, γιοκ, φινίτο λα μούζικα, σε φινί, δι εντ.

Ήταν να τελειώσει και με μωρά, τριήμερο άσκησης στη μονάδα νεογνών, εκεί που κρατάνε τα φρέσκα ροζουλά ζουμπουρλίδικα μωράκια, θα ήταν ιδανική η συμμετρία, να αρχίσει με μωρά και να τελειώσει με μωρά το καταραμένο το έτος. Χάλασε η συμμετρία, χάλασε το τριήμερο, χάλασε και το όλο κόνσεπτ μωρά-κυριολεκτικά-και-μεταφορικά, και πάνε τα σχέδιά μου να σχολιάσω τα γκομενάκια των διαφόρων ειδικοτήτων που συνάντησα φέτος. Τι να κάνουμε, τα’χει αυτά η ζωή.

Το σημαντικό γεγονός παρ’όλα αυτά είναι ότι ΤΕΛΕΙΩΣΕ το Έκτο Έτος.

Μας έβγαλε την πίστη, μας στέρησε ανθρώπους και εξόδους και κοινωνική ζωή, αλλά τελείωσε.

Και μένουμε με την μελαγχολία και τη νοσταλγία να παίρνουν, προσωρινά, την θέση του άγχους και του πανικού για το άγνωστο μέλλον.

Ας νοσταλγήσουμε, λοιπόν.

Όσο κι αν κατηγορώ το Έκτο ότι μας φέρθηκε βάναυσα, δε μπορώ να μην σκέφτομαι ότι οι δυσκολίες του μοιάζουν με τους άθλους του Ηρακλή, ή με κάποια ιεροτελεστία ενηλικίωσης κάποιας άγριας φυλής, μία ακολουθία από δοκιμασίες, με στόχο τη μεταμόρφωσή μας σε ώριμους, υπεύθυνους, αποφασιστικούς γιατρούς.

Εδώ ξεχνάμε φυσικά όλους αυτούς τους κομπλεξικούς διχασμένους καταθλιπτικούς ανέραστους δυσκοίλιους που μας βασάνιζαν για να γουστάρουν. Είναι αστείο να πει κανείς ότι αυτοί μας έκαναν σοβαρούς γιατρούς. Όχι. Άστους αυτούς.

Εδώ μιλάμε για αυτούς τους ειδικευόμενους και τους επιμελητές που για πρώτη φορά στη ζωή μας μας αντιμετώπισαν ως συναδέλφους, και όχι ως ψαρωμένους φοιτητές, μας μίλησαν ως ίσο προς ίσο, μας έδωσαν ασθενείς δικούς μας, μας εμπιστεύτηκαν και δεν τους απογοητεύσαμε. Ελπίζω. Δεν ήταν πολλοί, αλλά ήταν αρκετοί. Ήταν όσοι χρειαζόμασταν. Όσοι εγώ χρειάστηκα. Ο Π, ο Λ, η Θ, και η Ε. Το ζήσαμε αυτό στο Έκτο Έτος.

Και μεταξύ ασθενών και ευθυνών, ζήσαμε σκηνές βγαλμένες από το σινεμά, τα σίριαλ, τα βιβλία. Η ζωή μιμείται την τέχνη και η τέχνη μιμείται την ζωή και η ζωή είναι τέχνη και η τέχνη είναι ζωή. Μόνο η τέχνη μπορεί να εκφράσει το συναίσθημα που βιώνεις όταν βλέπεις ένα μωρό να γεννιέται. Να σπρώχνει η μάνα, να φωνάζει, να χέζει, ο γυναικολόγος να χώνει τις δαχτυλάρες του σε μέρη που δεν θες να πλησιάζει ένας άγνωστος, έχει και τρεις φοιτητές πάνω απ’το κεφάλι της, αυτό της έλειπε τώρα, και σπρώξε σπρώξε βγαίνει το μωρό, βάζει και τα κλάμματα, και εσύ, εγώ, να σφίγγεσαι να μην κλάψεις, γιατί το δέος είναι τέτοιο που με το ζόρι συγκρατείς τα δάκρυα, κι ας είναι απέναντί σου μία εξαντλημένη άγνωστη, δύο μαίες, η αναισθησιολόγος, συμφοιτητές, ειδικευόμενοι, και ο καθηγητής σου. Το ζήσαμε αυτό στο Έκτο Έτος.

Κι αφού μάθαμε καλά το θαύμα της ζωής και της γέννησης, πήγαμε να μάθουμε και το μυστήριο του θανάτου. Μυστήριο, κυριολεκτικά. Δεν ξέραμε γιατί και πώς και το ψάχναμε. Στοιχειώδες, αγαπητέ μου Γουάτσον. Το ζήσαμε κι αυτό στο Έκτο Έτος.

Αυτά για την γυναικολογία, την παθολογία, και την ιατροδικαστική. Στις άλλες κλινικές τα πράγματα ήταν πιο αλαφριά, ράβοντας, ας πούμε, τραύματα στην χειρουργική, τι ωραία που ήταν, ένιωθες επιτέλους λίγο χρήσιμος. Στην ψυχιατρική έμαθα πως είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι. Τα στερεότυπα είναι πάρα πολλά και από πού να αρχίσει κανείς να απομυθοποιεί. Στην παιδιατρική γέλασα αφάνταστα με το μέγα δράμα που βιώνουν τα παιδιά όταν πλησιάζει σε απόσταση μικρότερη των πέντε μέτρων παιδίατρος. Είναι σαν να πατάς κουμπί. Απόσταση 4 μέτρα και 99 εκατοστά κλάμα, κραυγές, φωνές, υστερίες, πανικός, κλωτσιές, μπουνιές, σφαλιάρες. Απόσταση 5 μέτρα και 1 εκατοστό ηρεμία και ησυχία. Θυμίζει ανέκδοτο, πόσοι παιδιάτροι χρειάζονται για να εξετάσουν ένα τρίχρονο που δεν θέλει να εξεταστεί;

Τα ζήσαμε κι αυτά στο Έκτο Έτος.

Αρκετή νοσταλγία για σήμερα.

Το Έκτο ήταν τόσο γεμάτο όσο τα προηγούμενα πέντε χρόνια μαζί με δημοτικό, γυμνάσιο, και λύκειο.

8,5 σελίδες ακόμα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: