ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ


Έρχεται το τέλος, το τέλος πλησιάζει, τρέξτε να σωθείτε!

the end is nigh

Βγήκα πρόσφατα. Δεν το ήθελα, έπρεπε, κάπως πρέπει και να διατηρήσω στοιχειωδώς σχέσεις με άλλους ανθρώπους, δεν είμαι ακόμα έτοιμη να γίνω εξολοκλήρου ερημίτης. Ήταν Πέμπτη βράδυ και στοργικά η φίλη μου με ρώτησε τι ώρα πρέπει να είμαι στο νοσοκομείο αύριο. Ξέρει πως πρωινό ξύπνημα και ξενύχτι την προηγούμενη για μένα είναι έννοιες ασυμβίβαστες. Της απάντησα με έκπληξη πως δεν έχω να πάω στο νοσοκομείο την επομένη, είμαι σε διακοπές για άλλες τρεις μέρες.

«Α, ναι, είσαι φοιτήτρια εσύ ακόμα, σωστά».

Ξεπερνάω τη μαχαιριά στην καρδιά που ήταν αυτό το «φοιτήτρια», γιατί φοιτήτρια είμαι μόνο στα χαρτιά πια, προτιμώ τον όρο «ασκούμενοι» για εμάς τους εκτοετείς, είναι πιο αντιπροσωπευτικός της πραγματικότητας.

Το ξεπερνάω, λοιπόν, αυτό, και πιάνω εκείνο το «ακόμα».

ΑΚΟΜΑ.

Αλλά για πόσο;

Τελειώνουν σήμερα οι διακοπές του Πάσχα, οι τελευταίες διβδόμαδες διακοπές Πάσχα της ζωής μου. Στο μέλλον προβλέπονται εφημερίες ανήμερα αργιών, ή παραμονές αργιών, ή επόμενες αργίων, ή συνδυασμός των παραπάνω, τριήμερα ίσως, τετραήμερα, πενθήμερα αν είμαι τυχερή, αλλά δύο εβδομάδες ποτέ ξανά.

Τελειώνουν σήμερα οι διακοπές του Πάσχα και αύριο αρχίζουν οι τελευταίες 7 εβδομάδες της σχολής. Είτε πάρω το πτυχίο τον Αύγουστο είτε όχι, η σχολή τελειώνει σε εφτά βδομάδες. Δεν θυμάμαι να με έχει ξαναβασανίσει τέτοια αμφιθυμία.

Θέλω να φύγουν γρήγορα γιατί θέλω να ξεμπερδεύω με αυτή την βλακεία την αντιπαθητική παιδιατρική που δεν συμπαθώ καθόλου και είναι πολύ αντιπαθητική και γιατί θέλω να τελειώνω με τις τελευταίες υποχρεώσεις μου. Αισθάνομαι τόσο κοντά στην τερματική γραμμή που η επιθυμία να την αγγίξω κοντεύει να αποκτήσει υλική υπόσταση και να εκραγεί μέσα από το στήθος μου, σαν το άλιεν.

Από την άλλη όμως, δεν θέλω να τελειώσουν, θέλω να κυλήσουν όσο το δυνατόν πιο αργά, με τον βραδύτερο δυνατό τρόπο. Δεν θέλω να χαλάσει αυτή η γλυκιά και ευχάριστη ρουτίνα, η καθημερινή επαφή και συνεργασία με ανθρώπους που θεωρώ φίλους και, κατά τα φαινόμενα, είναι σπάνιο φαινόμενο. Δεν θέλω να χάσω αυτό το μοναδικό προνόμιο του να μην έχω την ευθύνη για τις πράξεις μου, να έχω πάντα κάποιον δίπλα μου να με καθοδηγεί και να μου λέει αν αυτό που κάνω είναι σωστό ή λάθος, να προλαβαίνει τις κοτσάνες μου προτού να είναι πολύ αργά, να συμπληρώνει τα κενά μου, να με κάνει να νιώθω ασφαλής.

Έρχεται το τέλος μίας εποχής. Μίας εποχής που ήταν κατά το ήμιση απαίσια και κατά το ήμιση φανταστική.

Έρχεται η αρχή μιας άλλης εποχής. Η οποία αυτή τη στιγμή είναι άγνωστη, τρομακτική, και μοναχική.

Κάθε τέλος είναι μία καινούρια αρχή.

Βλακείες.

Γίνεται να μείνω για πάντα μία ασκούμενη φοιτήτρια;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: