Στο νεκροτομείο έχουν κρεμασμένες μυγοπαγίδες.


ΔΕΝ. ΘΕΛΩ. ΝΑ. ΔΙΑΒΑΣΩ. ΑΛΛΟ.
Όχι. Φτάνει. Νισάφι. Αρνούμαι.
Βαριέμαι.
Έπηξα.
Έγκωσα.
Φτάνει.

Αύριο δίνω προφορικά παθολογία. Δεν θέλω να διαβάσω άλλο.

Σήμερα ξεκίνησα ιατροδικαστική.
Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη. Βλέπεις, εγώ έχω δει δεκαπέντε κύκλους CSI, άλλους τόσους CSI:Miami, CSI:New York, Criminal Minds, Bones, Body of proof, Νόμος και τάξη svu, έχω διαβάσει Αγκάθα Κρίστι και Κόναν Ντόυλ, Έλις Πίτερς και Στίβεν Κινγκ, έχω δει και τον Εξορκιστή ρε παιδάκι μου. Πίστευα πως είχα μια εξοικείωση με τις ιδέες «πτώμα», «νεκροψία», «νεκροτομή», «ηλεκτρικό πριόνι».
Στερνή μου γνώση να σ’είχα πρώτα.

Φαντάσου τη μυρωδιά ενός πολυκαιρισμένου και μουχλιασμένου τυριού και πολλαπλασίασέ την με το πέντε. Κάπως έτσι μύριζε εκεί μέσα. Αλλά η μυρωδιά δεν ήταν το χειρότερο, την συνηθίζεις γρήγορα, ακόμα κι αν αδυνατούσες να πάρεις μια βαθιά εισπνοή, από αυτές που γεμίζεις τα πλεμόνια σου και το φχαριστιέσαι. Νομίζω όλη μέρα σήμερα δεν έχω πάρει μία τέτοια.

Ψέματα. Πήρα δύο τέτοιες εισπνοές σήμερα. Όταν βγήκα στο διάλειμμα και έκλεψα δύο τζούρες τσιγάρο από την Άννα. Δεν καπνίζω. Σπάνια. Μόνο απλώς το κρατάω, γιατί απλούστατα δείχνω τόσο όμορφη με ένα τσιγάρο στο χέρι που δεν γίνεται να μην κρατάω ένα. Πρώτη φορά το εσωτερικό αυτό κάψιμο και η ζάλη που το ακολουθεί ήταν τόσο λυτρωτικά. Ανάσανα.

Η μεγάλη ανατριχίλα ήρθε τη στιγμή της αφαίρεσης του φρέσκου εγκεφάλου από το κρανίο, ο ήχος που το συνόδευσε και άγνωστο το πότε θα βγει από το μυαλό μου. Αυτό το ρουφηχτό σσσλλλλρρρρπππ που κάνει και το σαλιγκάρι όταν το βγάζεις από το τσόφλι. Θαρρώ δεν θα ξαναφάω ποτέ χοχλιούς.

Έχουν περάσει σχεδόν 12 ώρες και η αμηχανία ακόμα είναι εδώ. Πώς αντιδράς σε κάτι τέτοιο τελικά; Τι είναι σωστό και τι όχι; Σεβόμαστε τους νεκρούς, το ακούμε και το ξανακούμε, μα, τέλος πάντων, πώς; Μας είπαν να μην χαζογελάμε, να είμαστε εγκρατείς. Ναι, αλλά πώς; Κι αν όχι με χαζογελάκια, πώς να διαχειριστεί κανείς ένα τέτοιο βίωμα;

Αυτά για τους πεθαμένους. Με τους ζωντανούς τι γίνεται;

«In medical school we have a hundred classes that teach us how to fight off death, but not one lesson on how to go on livng».
Meredith Grey, Grey’s Anatomy
Μην το γελάς, σαπουνόπερα ξεσαπουνόπερα, δεν έχει άδικο.

Είναι δύσκολο, γιατί είναι ψυχοφθόρο, κάθε ασθενής παίρνει και ένα μικρό κομμάτι ψυχής, το καταναλώνει, και το πετάει, συνήθως, όχι πάντα, κάποιοι σου λένε και ένα ευχαριστώ, κάποιοι συνεργάζονται και σ’ακούνε, κάποιοι σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Και πρέπει κάπως εσύ μετά, να έχεις την όρεξη να κοινωνικοποιηθείς, με ανθρώπους εκτός κλάδου βεβαίως, γιατί αλλιώς κινδυνεύεις από εμμονική διαταραχή ή ψύχωση.
Η μαμά μιας φίλης έλεγε όταν περάσαμε στην ιατρική: «γιατροί θα γίνετε, τώρα που μπορείτε να βρείτε άντρα, μετά θα τρέχετε, ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου».
Η γλυκούλα.
Η φίλη τον βρήκε τον άντρα πάντως.

Κι εμείς εδώ, μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, ευελπιστούμε πως εκείνος θέλει να υπάρχει μαζί μας, ταυτόχρονα με εμάς, στον ίδιο χώρο, στο ίδιο κρεβάτι.

Και να σου πω και κάτι ακόμα; Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να ερωτευτείς από το νεκροτομείο. Έρωτας και θάνατος, υπάρχει ρομαντικότερος συνδυασμός;

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. […] θαύμα της ζωής και της γέννησης, πήγαμε να μάθουμε και το μυστήριο του θανάτου. Μυστήριο, κυριολεκτικά. Δεν ξέραμε γιατί και πώς και […]


{ RSS feed for comments on this post} · { TrackBack URI }

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: