Εσύ πόσο σεξιστής ήσουν σήμερα;


Ένα σύννεφο μοιάζει να έχει κάτσει πάνω από το κεφάλι μου τις τελευταίες εβδομάδες, μια δυσθυμία πλανάται στον αέρα και η ατμόσφαιρα μυρίζει λίγο μούχλα.

Μα προχθές, Παρασκευή, συνέβη κάτι που αξίζει να καταγραφεί, γιατί ήταν μία Πρώτη Φορά και ήταν ένα σημαντικό γεγονός.

Προχθές, λοιπόν, στα εξωτερικά ιατρεία, πρώτη φορά ασθενής με αποκάλεσε αυθόρμητα «γιατρέ μου».

Άντρας ασθενής.

Πρώτη φορά.

Αυθόρμητα.

Ματημπαναγία, ήταν αυθόρμητο.

Ήταν!

Κι εσύ τώρα, φίλε αναγνώστη και φίλη αναγνώστρια, είχες μια καούρα που εμένα με αποκάλεσε κάποιος «γιατρέ μου». (Αυθόρμητα)

Λογικό, αν δεν είσαι κορίτσι και γιατρός.

Να σου εξηγήσω, λοιπόν, για να καταλάβεις.

Οι άνθρωποι είναι σεξιστές και η κοινωνία είναι σεξιστική. Η εμπειρία έτσι λέει. Υποθέτω το υποστηρίζουν επιστημονικά και οι κοινωνιολόγοι αυτό. Ή όποιοι επιστήμονες ασχολούνται με αυτά τέλος πάντων.

Όταν, επομένως, βλέπει κάποιος μία νεαρή κοπέλα στο νοσοκομείο, αυτομάτως την (με) θεωρεί νοσηλέυτρια. Κι αν δει κάποιο παλικάρι, αυτομάτως το θεωρεί γιατρό. Πολλές φορές έχει τύχει να εξετάζω ασθενή και να έχω έναν συμφοιτητή δίπλα μου, ο οποίος κάθεται στην ακρούλα της εξεταστικής κλίνης αμέτοχος, κι ο ασθενής, απευθυνόμενος στον Άντρα Συμφοιτητή Γιατρό, και αγνοώντας πλήρως την Κοπέλα Φοιτήτρια Γιατρό που Τον Εξετάζει, ρωτάει: «γιατρέ μου, τι είναι αυτό που έχω, εξηγήστε μου».

Ακόμα και τότε που δίπλα μου ήταν νοσηλευτής, όχι συνάδελφος γιατρός, ο ασθενής αποκαλούσε τον νοσηλευτή «γιατρέ μου».

Και σκέψου ακόμα πως, οι γνωστοί της οικογένειας, που ξέρουν πως το ένα παιδί έγινε γιατρός και το άλλο νηπιαγωγός, θεωρούν αυτονόητο πως γιατρός έγινε ο γιος, ο αδελφός μου δηλαδή, και νηπιαγωγός η κόρη, εγώ. Που να έβλεπες την έκπληξή τους όταν τους διορθώσαμε.

Τέτοια προβλήματα δε βιώνω μονάχα εγώ που είμαι φοιτήτρια. Βιώνουν και οι ειδικευόμενες. Και οι ειδικευμένες. Και οι διευθύντριες ακόμα.

Είναι σκληροί οι άνθρωποι και ο σεξισμός τους.

Βεβαίως, δεν έχω τίποτα εναντίον των νοσηλευτριών ή των αντρών γιατρών ή των ασθενών ή των νηπιαγωγών ή των γνωστών. Μα το στερεότυπο και η προκατάληψη είναι σαν τον κάλο που όταν στον πατάνε πονάς. Δεν μου τον πάτησες επίτηδες, αλλά μου τον πάτησες ρε παιδί μου.

Και θυμώνω, γιατί είναι άδικο.

Και πονάει ο κάλος, γιατί η αλήθεια είναι πως μιλάμε για μία βαθύτερη ανασφάλεια από αυτή της αναγνώρισης της ιδιότητας.

Μιλάμε για την ανασφάλεια του γιατρού να κερδίσει τον ασθενή του, την εμπιστοσύνη και την συνεργασία του.

Γιατί, αν δεν με αναγνωρίζεις ως γιατρό, ασθενή μου, πώς θα αναγνωρίσεις την ικανότητά μου να ασκήσω την ιατρική πάνω σου;

Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε έναν χώρο υγείας, περίμενε λίγο πριν υποβαθμίσεις το κορίτσι που θα σε αναλάβει. Μπορεί όντως να είναι νοσοκόμα, αλλά μπορεί και όχι. Κι ας μην σου βγει αυθόρμητα, αρκεί να σου βγει σωστά.
Θα έχεις κάνει την γιατρό σου χαρούμενη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: