Ματιές και λέξεις κι αριθμοί.


«Και ο κόσμος όλο θέλει να ρωτάει κι όλο ξεχνάει να βάλει ερωτηματικά και κοίτα πόσο εύκολα γίνονται οι ερωτήσεις γεγονότα στο μυαλό. Και να τες οι ιστορίες που παίρνουν σάρκα και οστά. Πόσο χρόνο χρειάζεται ένα μυαλό να φτιάξει μια ιστορία; Δευτερόλεπτα. Σίγουρα λιγότερο από τον χρόνο που θα διαρκέσει μια κουβέντα με ερωτηματικά, τελείες και ένα φιλί για επιβεβαίωση.»

 

Δευτερόλεπτα θέλει το μυαλό για να φτιάξει μια ιστορία. Κλάσματα δευτερολέπτου. Τη μια στιγμή κοιτάζω μιαν οθόνη μ’ένα τεμπέλικο μωρό, την επόμενη κοιτάζω τα ροζ μποτάκια μου, και στο ενδιάμεσο έχω μεγαλώσει, έχω γίνει γιατρός, έχω παντρευτεί κι έχω μείνει έγκυος. Και κάπως έτσι, λίγες μέρες πριν κλείσω τα 23 και μπω στα 24, αποφάσισα πως ναι, ίσως τελικά και να το θέλω το όνειρο. Και αυτό το όνειρο.

Και, ω, θεέ, σχεδόν δεν είμαι πια 22.

Σκέτη καταπίεση αυτοί οι αριθμοί.

Κι αν οι αριθμοί είναι καταπίεση, οι λέξεις τι είναι;

Sometimes words have two meanings, γι’αυτό πρέπει να προσέχεις τι λες. Να διαλέγεις τις λέξεις.

«Όπου αγαπάς, μην πολυπάς

Κι αν πολυπάς, μην πολυκάτσεις

Κι αν πολυκάτσεις, να μην πολυμιλείς

Κι αν πολυμιλείς, να κατέχεις ίντα λες»

Λουδοβίκος των Ανωγείων.

Μα μην τις διαλέγεις και πολύ προσεκτικά και τσιγκουνευτείς στο νόημα, κι αντί να πεις καλημέρα, τι κάνεις, μ’αρέσεις, πεις καλημέρα, ζέστη σήμερα, ουφ, γεια, γιατί τότε οι λέξεις γίνονται εχθρός. Καλύτερα να μην πεις τίποτα.

Μερικές φορές, ξέρεις,words are very unnecessary, they can only do harm. 

Οι αριθμοί είναι καταπιεστικοί και οι λέξεις διφορούμενες, τι μένει;

Τα μάτια μου πίσω απ’τα γυαλιά και τα μάτια σου πίσω απ’τα γυαλιά, και με τόσα τζάμια ανάμεσα στα μάτια μας οι ματιές δεν συναντιώνται, μα χωρίς τα τζάμια ο κόσμος είναι θολός.

Και κάπως έτσι μένουμε χωρίς αριθμούς και λέξεις και ματιές και δεν συνεννοούμαστε κι εσύ είσαι εκεί κι εγώ είμαι εδώ να ελπίζω πως η απόσταση θα μικρύνει και τα γυαλιά δεν θα είναι απαραίτητα για να μιλήσουμε.

Κι όσο μου πήρε να τα γράψω όλα αυτά, δεκάδες ερωτήσεις έγιναν ιστορίες στο μυαλό μου.

«Να μου μιλάς.
Και να με ρωτάς, και να μην περιμένεις απαντήσεις, να κάθεσαι εκεί με κάθε αισθητήριο όργανό σου σε επιφυλακή να μην χάσεις ούτε μία λέξη ούτε ένα βλέμμα ούτε μία κίνηση των χεριών μου. Γιατί αυτή είναι η πιο δύσκολη ιστορία να πιστέψεις. Αυτή που λέει ο ένας όταν ο άλλος τον ρωτάει.»

Πανάθεμά σε Λίζιος, είσαι η εκδοχή του εαυτού μου που καταλαβαίνει τι της γίνεται. Για εξήγησέ μου κι άλλα.

Advertisements

4 Σχόλια »

  1. Liz Said:

    κι εμείς που μπαίνουμε στα 25;
    ας ευχηθώ αυτό το φθινόπωρο, κάθε ερώτηση να ακολουθεί μία απάντηση. στ’αληθινά.

    • lenioux Said:

      Οι αριθμοί είναι καταπιεστικοί, είπαμε, άστους να λένε τα δικά τους.

  2. τώρα γιατί το κανες αυτό μου λες.. και πατήσαμε τα 26.


{ RSS feed for comments on this post} · { TrackBack URI }

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: