Οι γυναίκες όταν γεννάνε χέζουν.


Ήμουν, που λες, τις προάλλες το απόγευμα στην Αλεξάνδρα, γιατί είχα εφημερία. Η εφημερία στην γυναικολογική κλινική για τους φοιτητές γίνεται στην αίθουσα τοκετών.

Ήμουν, λοιπόν, στην αίθουσα και φόραγα τα χειρουργικά μπυτζαμάκια και ένιωθα πολύ καταπιεσμένη και τρομερά άβολα, καθότι είμαι κωλαρού και το παντελόνι με στένευε. Πάλι καλά που η μονοχρωμία δεν τονίζει.

Στεκόμουν με τον πισινό κόντρα στον τοίχο μιζεριάζοντας για το άθλιο παντελόνι και άλλα άθλια πράγματα πάνω μου. Και τσουπ. Μια γκαστρωμένη αρχίζει να γεννάει.

Ω. Ναι.

Φαντάσου όλες αυτές τις ταινίες και τα σίριαλ που έχεις δει και πώς γεννάνε όλες οι γυναίκες σ’αυτά. Ωραία. Και τώρα ξέχνα τα.

Ο τοκετός, λέει, έχει τρεις φάσεις. Στην πρώτη περιμένεις τη διαστολή. Είναι αυτό που σπάνε τα νερά και τρέχουν όλες στα μαιευτήρια και μετά περιμένουν ώρες σ’ένα κρεβάτι βογκώντας και βρίζοντας. Στη δεύτερη ζμπρώχνεις. Αν σπρώξεις εδώ που τα λέμε, γιατί υπάρχουν κι αυτές που επιλέγουν να κάνουν καισαρική. Γιατί έτσι. Χωρίς ιατρικό λόγο. Τεμπέλες.

Και μετά το σπρώξιμο βγαίνει το μωρό. Κι αρχίζει να κλαίει. Και χαιρόμαστε που κλαίει γιατί το κλάμα σημαίνει πως αναπνέει. Κι αφού αναπνέει, ζει και όλα πήγαν καλά. Ουράνια τόξα, μονόκεροι, στρακαστρούκες, πυροτεχνήματα, αστεράκια, γαλαξίες, τετράφυλλα τριφύλλια, κομφετί, καραμέλες, ποπ κορν, κρίνα και πανσέδες, πουλάκια και πεταλούδες. Όλα αυτά. Εγώ. Που απλώς παρατηρώ. Φαντάσου η μάνα τι αισθάνεται. Αν νιώθει κάτι εκτός από εξάντληση και π ό ν ο, δηλαδή.

Και κάπου εκεί στις ταινίες δίνουν το μωρό στη μάνα και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Χμ. Ναι.

Όχι.

Και ερχόμαστε στην τρίτη φάση. Εκει που περιμένεις να αιμορραγήσει η μάνα, να βγάλεις τον πλακούντα και να ράψεις. Να ρ ά ψ ε ι ς. Ξέρεις τι. Αχα. Ναι.

Κάπως έτσι που λες γεννιούνται οι άνθρωποι.

Και είναι ένα θέαμα βάναυσο και τρομακτικό, η εμπειρία ακόμα χειρότερη λογικά, και παρ’όλα αυτά σε αφήνει με έναν κόμπο και μια γλύκα και μια ανατριχίλα. Και θες κι εσύ. Και θες μιαν αγκαλιά. Είμαστε μάλλον όλοι κατά βάθος μαζοχιστές.

Αχ ναι μιαν αγκαλιά.

Ναι.

Θα ήθελα μία παρακαλώ.

Κάντε τη πακέτο, να την πάρω στο σπίτι.

Μωράκια και μονόκερους;

 

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. […] ένα μωρό να γεννιέται. Να σπρώχνει η μάνα, να φωνάζει, να χέζει, ο γυναικολόγος να χώνει τις δαχτυλάρες του σε μέρη […]


{ RSS feed for comments on this post} · { TrackBack URI }

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: