Κεφάλι γεμάτο μούχλα.


Άνοιξη, ζέστη, ήλιος, τα πουλάκια κελαηδούν, οι πεταλούδες πετούν, οι μέλισσες φτιάχνουν μέλι, η φύση στα ντουζένια της. Η νεαρή φοιτήτρια ξυπνάει και ανοίγει το παράθυρο του μικρού δωματίου της. Ο ήλιος το γεμίζει με φως και φρέσκο αέρα. Χασμουριέται ράθυμα και πατάει το ΟΝ στον υπολογιστή της. «Τέτοια μέρα και θα πάω σχολή; Δεν είμαστε καλά. Θα ‘χουν μαζευτεί όλοι οι χαζοχαρούμενοι. Σαν τα σαλιγκάρια, αλλά με ήλιο».

Γεμίζει ένα ποτήρι γάλα και κάθεται. Παρά τον ήλιο, τα λουλούδια, την άνοιξη, τα πουλάκια, τις πασχαλίτσες, εκείνη απτόητη. Αλλά και πριν έρθει η άνοιξη εκείνη τα ίδια. Στη σχολή της πήγαινε μόνο όταν και εφόσον δε μπορούσε να το αποφύγει με κανέναν τρόπο, απέφευγε τους φίλους της, τους βαριόταν, κανένα αγοράκι δεν προσέλκυε αρκετά το ενδιαφέρον της, είχε αφήσει τον εαυτό της.

Η ραστώνη έχει γίνει πια καθημερινότητα για εκείνη. Από το κρεβάτι στην καρέκλα μπροστά στο πισί και από την καρέκλα στο κρεβάτι. Έχει πιο πολλές πυτζάμες από ρούχα εξόδου. Μία τέτοια φοράει και τώρα. Το χρώμα της ξεθωριασμένο, πρέπει κάποτε να ήταν γαλάζιο και να είχε χαρούμενα κοριτσίστικα σχέδια.

Ανοίγει τέσσερα παράθυρα, συνδέεται, βάζει τυχαία μουσική, πίνει το γάλα της μονορούφι και ξεκινάει άλλη μία μέρα πανομοιότυπη με τις προηγούμενες.

Η μέρα της μαρμότας.

Είστε σίγουροι;

Πέρασαν σχεδόν οχτώ ώρες και αυτή ακόμα στην ίδια θέση. Τα μάτια της δεν την ενοχλούν πια όπως παλιά, έχει συνηθίσει να αντικρίζει μία οθόνη για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Όπως τα τζάνκι, όσο περνάει ο καιρός συνηθίζουν σε όλο και μεγαλύτερες δόσεις ναρκωτικού και μετά δεν τους πιάνει και ζητάνε κι άλλο.

Τότε  η νωθρότητα ταράζεται. Η οθόνη μαυρίζει, από τα ηχεία ακούγεται ένα συνεχές μπιπ, η κοπέλα σαστίζει. Γουρλώνει τα μάτια, αναρωτιέται τι έγινε, πώς θα το διορθώσει, ποιος θα το διορθώσει, αγχώνεται, η ρουτίνα έσπασε, κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Σηκώνεται, τα πόδια της έχουν πιαστεί για άλλη μία φορά. Και τότε ακούει έναν βαρύ γδούπο στην πόρτα της. Ακούει και έναν δεύτερο και η πόρτα τινάζεται στον απέναντι τοίχο.

Ένα πλάσμα προχωράει αργά και ερευνητικά μέσα στο δωμάτιό της. Πίσω του αφήνει λεκέδες πράσινης γλίτσας, ενώ μπροστά του προηγείται μία παράξενη, αποκρουστική μυρωδιά. Θυμίζει άνθρωπο αλλά δεν είναι. Ή μήπως δεν είναι πια; Η κοπέλα παγωμένη στη θέση της δεν ξέρει τι να κάνει. Έχει παραλύσει όχι τόσο από την όψη του πλάσματος όσο από αυτή τη φρικτή οσμή, σάρκας που έχει έρθει σε επαφή με βιτριόλι και μετά την πασάλειψαν με μουχλιασμένο τυρί. Το πλάσμα κινείται αργά, νωχελικά, όσο και η ζωή της τους τελευταίους μήνες. Έχει χρόνο να τρέξει, να γλιτώσει, να αντεπιτεθεί, να αντιδράσει. Όμως το μυαλό δε λειτουργεί. Την πλησιάζει και εκείνη απλώς κάθεται. Κάθεται εκεί που καθόταν τόσες μέρες, τόσους μήνες. Αποτρόπαιος θάνατος την προσεγγίζει μα εκείνη δε βλέπει τη ζωή της να περνά μπροστά από τα μάτια της σαν ταινία. Δεν σκέφτεται τίποτα, το κεφάλι κενό, ο νους αγύμναστος. Το πλάσμα απέχει πια λιγότερο από ένα μέτρο. Το βλέμμα της χαμμένο, δε μπορεί καν να το συγκεντρώσει σε αυτό που θα της στερήσει τη ζωή.

Την ποια;

Καλά να πάθει.

Mold

Advertisements

6 Σχόλια »

  1. Dracula Said:

    Καλό!!!

    [Σήκω από τη θέση σου!]

    • drelenp Said:

      Ευχαριστώ!
      [Γιατί καλέ να σηκωθώ;;]

      • Dracula Said:

        Δεν ξέρω… , μην κι εμφανιστεί το γιγάντιο ροκφόρ!

      • drelenp Said:

        Ανθρωπόμορφο γλιτσερό γιγάντιο ροκφόρ.Τι ‘πες τώρα!!! Γιατί να μην το έχω σκεφτεί νωρίτερα αυτό;;! Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

      • Dracula Said:

        Ε, άλλη φορά τλφ μου να σου δίνω έμπνευση!!! :p

      • drelenp Said:

        Χα.Αμέ αμέ.Αμέ.Χα. 😀 😛


{ RSS feed for comments on this post} · { TrackBack URI }

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: