Είναι κάτι στιγμές αμήχανες.
Που βιώνεις ένα κλισέ.
Και είναι τόσο άβολο όταν τα συναισθήματά σου είναι έτσι γραφικά.
Τόσο άβολο. Και κλισέ. Και παράξενο.
Γιατί ένα τραγούδι λέει αυτά που σκέφτεσαι και τότε καταλαβαίνεις.
Ότι η σκέψη σου δεν είναι πρωτότυπη. Τα συναισθήματά σου ομοίως. Ότι άλλοι μπόρεσαν να πουν αυτά που εσύ φοβάσαι να πεις.
Και είναι και πιασάρικο τραγούδι, γαμώτο. Δεν είναι καν ένα ομπσκιούρ κουλτουρέ να το παίξεις και βαριά κουλτούρα αφυψηλού να μην σε καταλάβει και κανείς.
Και δηλαδή τι, θα πρέπει να εκθέσω τα συναισθήματά μου τώρα;
Πόσο άβολο.
Ώκγωρντ.
#asemas
